Sportscars: Kay van Berlo na zijn succes in Daytona: "Even gaan slapen, dat had ik beter niet kunnen doen!"

In de nacht stond de volgende rijbeurt op het programma: van 0.30 tot 3.30 uur, een driedubbele stint. "Dat ging super, een geweldige ervaring", zegt Van Berlo met hoorbaar enthousiasme. "Maar het was wel ongelooflijk koud! De temperatuur lag rond het vriespunt en bij een LMP3 zit de motor achterin, dus daar krijg je ook niet veel warmte van. Bovendien zitten de gaten voor de luchtinlaat aan de voorkant net voor de voeten, dus ik kon op een gegeven moment mijn tenen niet meer voelen! Ik zei tegen het team dat ze bij de volgende stop maar wat 'duct tape' over die gaten moesten plakken, want ik had echt geen gevoel meer of ik de koppeling, het rem- of het gaspedaal te pakken had... Maar voor de rest ging het prima: snelle rondetijden gereden, de auto aan de leiding gebracht, probleemloze pitstops en we hadden ook een paar 'spotters' die een geweldige job hebben gedaan met het doorgeven van informatie via de radio."



Na zijn driedubbele stint volgde een bezoekje aan de fysiotherapeut en anderhalf uur slaap. "Het team adviseerde me om even te gaan slapen, daarna zouden ze me wel weer wakker maken, maar dat had ik beter niet kunnen doen, want daarna voelde ik me veel slechter dan daarvoor", aldus Van Berlo. "Zo lang je bezig blijft, in het ritme zit, gaat het wel." Rond 8.15 uur stapte hij voor de derde maal tijdens de race in de auto, ditmaal voor een dubbele stint. "En daarna zat Felipe Fraga voor de laatste drie uur in de auto, die reed naar de finish. Dat vond ik best lastig: ik had liever zelf in de auto gezeten dan te moeten toekijken, want dan kun je helemaal niks doen! Maar het ging gelukkig allemaal perfect."



Van buitenaf bezien leek de race voor het Riley-team met de nummer 74-Ligier volledig probleemloos, maar de realiteit was toch enigszins anders, zo benadrukt de Nederlandse rijder in het team. "We hebben eenmaal de neus van de auto gewisseld, nadat een van mijn teamgenoten contact met een andere auto had gehad, maar dat was puur voor de zekerheid. Michael Cooper had één keer een lekke band, links achter, vrij vroeg in de race, maar gelukkig alleen een leeglopende band, geen klapband en daardoor ook geen schade. Wel jammer dat het al in de eerste bocht gebeurde, dan is het nog best lang terug naar de pits. En verder werd in de laatste uren de versnellingsbak behoorlijk warm, dus dat betekende de hele tijd 'short shiften'. Maar al met al zijn dat eigenlijk geen grote problemen voor een 24-uursrace."



Gevraagd naar wat zijn belangrijkste ervaring in deze 24-uursrace was, moet Van Berlo even nadenken, alvorens hij met het volgende antwoord komt: "Eigenlijk was elke 'long run' een ervaring op zichzelf. De balans tussen snel zijn en uit de problemen blijven is heel dun, maar daar word je wel beter in naarmate je langer in de auto zit. Daarom was die eerste stint voor mij ook heel belangrijk, al was die maar kort. Daardoor had ik tijdens de 'triple stint' in de nacht wel veel meer vertrouwen. Wat ik vooral heb geleerd, is hoe om te gaan met het verkeer. Inhalen en ingehaald worden, en dan met zo min mogelijk risico. Kijk, de fabriekrijders in de DPi's, jongens als Renger, die doen in principe altijd hetzelfde. Dat maakt het berekenbaar, als je dat trucje eenmaal door hebt. Dan kun je erop anticiperen, als je ze ziet aankomen. Andersom ook, bij het inhalen van GT's. Op een gegeven moment weet je hoe mensen reageren, welke lijn ze pakken. Dat gaat steeds beter."



Tijdens de raceweek kwam Van Berlo ook de meeste overige Nederlanders tegen. "De rijders die ik ook vorig jaar tijdens de IMSA-weekeinden vaak zag: Jeroen, Nicky en Renger, maar ook Rinus, Giedo en Frits van Racing Team Nederland. Alleen Tijmen heb ik helemaal niet gesproken. Dat is er op de een of andere manier niet van gekomen." En nu is hij de bezitter van een heel bijzonder horloge. Heeft hij hem al gedragen? "Ja, zeker. Alle rijders van het team hebben hem na de race om gedaan, maar ik moet het bandje nog even laten inkorten, dat is wat te lang. Daarvoor heb ik vandaag een afspraak bij Rolex. Ik zal hem waarschijnlijk niet zo vaak dragen, maar het is wel heel bijzonder! Meteen na afloop stonden er al mensen bij het podium die hem van me wilde kopen, maar die doe ik natuurlijk niet weg!"



Van Berlo heeft zeer genoten van zijn eerste 24-uursrace in Amerika. "Wat hier zo goed is aan die races, is het systeem met de safety car, zodat je altijd weer kunt terugkomen, ook als er eens een probleem is. Dat is anders dan bij lange-afstandsraces in Europa. En zo krijg je dan ook van die spannende beslissingen aan het eind, zoals in de GTD-Pro in Daytona. Dat is prachtig, precies wat mensen willen zien!"



Na het succes in Daytona, waar Van Berlo volgens de onvolprezen statistieken van 'The B-Pillar' de op twee na snelste gemiddelde rondetijd van alle deelnemers aan de LMP3-klasse reed, en hij samen met zijn teamgenoten natuurlijk ook aan de leiding in de LMP3-klasse staat in de tussenstanden van zowel het IMSA WeatherTech SportsCar Championship als de IMSA Michelin Endurance Cup, ligt een voortzetting tijdens de 12 Uur van Sebring volgende maand uiteraard voor de hand. Van Berlo geeft echter aan, daarover nog niets te kunnen zeggen, dus dat doet hij dan ook niet. Maar ook uw redacteur kent Bill Riley goed genoeg om te weten dat die zo'n gelegenheid niet zo snel laat lopen!