DTM: Heinz-Harald Frentzen, drie jaar DTM met pieken en dalen

Met Olivier Tielemans, dit voorjaar tijdens de DTM-presentatie in Düsseldorf
Toch ben ik er nog steeds van overtuigd dat Frentzen het kan. Autorijden sowieso, anders red je het niet zo lang in de Formule 1. En DTM rijden ook wel, als de omstandigheden maar zo zijn als hij het graag wil. Maar ja, zo werkt het nu eenmaal niet altijd, en het hoort er ook bij dat je optimaal gebruik maakt van de mogelijkheden die je krijgt, en niet te snel de handdoek in de ring gooit. Dat Frentzen niet helemaal bij het Abt-team paste, was wel duidelijk. Hij is geen feestganger, geen echte teamplayer. Meer een beetje een loner, een “Eigenbrötler”, zoals ze in Duitsland zeggen. Niet iemand voor de “ouwe-jongens-krentenbrood”-mentaliteit bij het Audi Sport Team Abt Sportsline. Het verschil tussen Beieren en het Rheinland.

In de afgelopen jaren, zeker in onze gezamenlijke tijd bij Opel, ben ik veel met Frentzen opgetrokken. Ik was “zijn” perschef, tijdens zijn eerste DTM-weekend zelfs uitsluitend voor hem bezig, want toen werd hij haast overspoeld door alle aandacht. We hebben leuke momenten meegemaakt, bijvoorbeeld in Sjanghai, waar hij genoot van de veelzijdigheid van de stad en de cultuur aldaar. Of in Istanboel, waar hij me een flink geldbedrag beloofde als ik met één van de Turkse dames die daar hun diensten aanboden de dansvloer op zou gaan. Ook nare momenten, bijvoorbeeld na zijn zware crash vorig jaar in Hockenheim, toen hij drie dagen in het ziekenhuis lag en ik op afroep beschikbaar bleef om de pers op de hoogte te houden van zijn herstel. Hij kon tijdens lange ritten van en naar circuits en PR-evenementen vaak uitgebreid filosoferen. Over autosport, maar ook over economie, politiek, geloof, internationale betrekkingen en nog veel meer. Heeft ook een hele droge humor, op de zeldzame momenten dat hij zich echt op z’n gemak voelde. Meestal was dat buiten de raceweekends om. Jammer. Maar wie weet, volgend jaar in NASCAR?