Formule Ford: Wayne Boyd wint Festival, Melroy Heemskerk vierde

Wayne Boyd heeft de veertigste editie van het Formula Ford Festival op Brands Hatch gewonnen. De Medina Motorsport coureur was vanaf de kwalificatie al de te kloppen man en maakte die status meer dan waar door in een spectaculaire finale voor de tweede keer in zijn carrière de Neil Shanahan Trophy te winnen. Melroy Heemskerk moest na problemen op zaterdag van ver komen maar vocht zich met name in de finale naar voren en finishte knap als vierde.

Tekst: Nelson Valkenburg
Foto: BRSCC

Op zaterdag was Boyd al ongenaakbaar door de pole-position te pakken voor zijn heat en die wedstrijd vervolgens te winnen. Maar hij was verre van de enige coureur die op de eerste dag zijn naam terugvond bij de favorieten. Zo waren Joey Foster, Kevin O'Hara en Johnny McMullan alledrie sterk, maakten de Team USA en Team Canada Scholarship rijders grote indruk en was Stephen Daly, de Ierse kampioen, in een door regen geteisterde heat zo dominant, dat ook hij tot de echte kanshebbers behoorde.

Heel anders verliep de eerste dag voor Geva Racing. Nadat de beide Mygale GV15-K's er goed bij zaten in de vrije trainingen was van competitieve snelheid in de kwalificatie geen sprake. "Het lijkt erop dat ik een setje banden had waar iets mis mee was", legt Melroy Heemskerk uit. "Wat ik ook probeerde, ik leek op ijs te rijden en was bijna een halve seconde langzamer dan een dag eerder." Het bracht hem slechts de zevende startplek terwijl teamgenoot Chris Middlehurst, voor het eerst terug in de auto na een zware crash op Silverstone waarbij hij afgelopen zomer zijn been brak, niet verder kwam dan de achtste startplek in zijn heat.

Beide mannen maakten wel iets goed tijdens de wedstrijden, maar met een zesde plaats voor Heemskerk en een vijfde voor Middlehurst was teambaas Gert Valkenburg verre van gelukkig.

Waren de races op zaterdag nog ietwat timide omdat alleen de grid positie voor de drie halve finales op het spel stond, op zondagochtend ontbrandde de strijd compleet. Slechts acht coureurs per halve finale zouden rechtstreeks doorgaan naar de finale wat betekende dat elk foutje meteen werd afgestraft. En fouten zouden er komen. Zo schoof McMullan van de baan nadat hij een slechte start wilde goedmaken, crashten de Canadees Michael Adams en de Champion of Brands-kampioen Oliver White in de Druids Hairpin en spinde de winnaar van vorig jaar James Raven van de baan terwijl hij derde lag. Wayne Boyd, Stephen Daly en de verrassend sterke Niall Murray bleven uit de problemen en wonnen hun halve finale, al moest Boyd er hard voor werken. In een gevecht tussen twee oud winnaars werd hij bijna de gehele race opgejaagd door Joey Foster maar wat de coureur in de Don Hardman Racing Ray ook probeerde, een kans om er voorbij te komen kreeg hij niet.



Melroy Heemskerk was meer dan gelukkig met het verloop van de halve finale. Niet zozeer om de plaats, al was de vierde plek prima, maar vooral om de manier waarop die positie behaald werd. "Ik kon vol in gevecht met de toppers, had een aantal hele goede inhaalacties maar waar ik echt blij van werd was de 50.6 rondetijd die ik noteerde. bijna 0,8 seconde sneller dan in de kwalificatie en een van de snelste van het hele veld." De halve finale waarin Heemskerk reed was na een code rood situatie automatisch de langzaamste van de drie waardoor de Hoofddorper in de finale als twaalfde zou gaan starten, twee plaatsen voor teamgenoot Chris Middlehurst.

In die finale was er bij de start een hachelijk moment voor Wayne Boyd die Daly bijna langszij zag komen. Boyd gooide de deur dicht waarna de neus en damper-cover van de zwarte Ray beschadigd raakten en zich losmaakten. Daly probeerde uit alle macht in de slipstream van de rode Van Diemen te blijven maar een klein foutje zorgde ervoor dat hij niet meer kon aanhaken en door zijn gebrek aan topsnelheid terugviel tot de tweede groep. In die tweede groep vocht hij met Foster, Murray, Barrable, de Amerikanen Dickerson en Stephens, Luke Williams en Stuart Gough, vorig jaar nog goed voor het podium, terwijl Boyd de kans kreeg om weg te lopen.

Binnen een aantal ronden voegde Heemskerk zich ook bij dit gevecht nadat hij zich, na een matige start, naar voren had moeten werken. De zwart-witte Mygale was de een-na-snelste op de baan achter Wayne Boyd en de Formule Ford Benelux kampioen van 2009 opende vol de aanval. Juist op dat moment plofte voor in het groepje de motor van Niall Murray. De auto's achter hem werden geconfronteerd met een enorme oliezee waardoor bijna iedereen van de baan af gleed. Foster bleef achter in de grindbak terwijl Heemskerk wonderwel uit de problemen en zelfs Michai Stephens voorbij kon via het gras aan de buitenkant van Surtees.

De wedstrijdleiding kon niets anders doen dan de rode vlag uithangen om de marshalls de kans te geven om het oliespoor op te ruimen. Met slechts de helft van de wedstrijd achter de rug werd een compleet nieuwe race uitgeroepen, 10 ronden lang, met als startgrid de volgorde van doorkomen op het moment van de rode vlag. Dit gaf Heemskek de negende positie op de grid en Wayne Boyd de taak om het allemaal opnieuw te doen.

En dat deed Boyd. Het hele weekend foutloos was hij ook nu goed weg, verdedigde tegen een agressieve Daly en weg was hij. Daly, nog altijd zonder neus, moest vol in gevecht met de goed gestarte Luke Williams en landgenoot Jake Byrne en het waren de twee Ieren die samen met Williams in Druids elkaar zo het leven zuur maakten dat Williams met een gebroken ophanging achterbleef en Daly en Byrne tijd verloren. Robert Barrable profiteerde samen met Stuart Gough terwijl daarachter Heemskerk in Paddock Hill Dakota Dickerson pakte voor de vierde plek.

Heemskerk reed daarna naar Gough en Barrable toe en sloot in de laatste ronde aan. Er was echter geen tijd voor een aanval en zo finishte Heemskerk op een tiende van het podium als vierde. "Het lukte me net niet om een poging te doen maar ik kan niet zeggen dat ik me nu als een verliezer voel. Ik kwam van heel ver en we zaten er echt helemaal bij. Zes jaar geleden eindigde ik in de grindbak van Druids nadat ik echt meedeed om de overwinning en ik ben blij dat in zo'n competitief veld ik echt nu ook mee kon doen en wat recht kon zetten" aldus een tevreden Heemskerk die zijn teamgenoot Chris Middlehurst als negende zag finishen.



Het gebeurde echter allemaal achter Wayne Boyd die voor de tweede keer het Formula Ford Festival op zijn naam schreef. Ongenaakbaar, foutloos en daarmee de terechte kampioen. Maar er was nog een winnaar, het Formula Ford Festival zelf. Want met meer dan 100 deelnemers, een hoog niveau en geweldige races tot aan de finale aan toe is "het festival" weer helemaal terug.