Le Mans: De 3000 minuten van Eurosport
„Het zit er weer op: de 24 uur van Le Mans. Zonder twijfel de beste week van het seizoen. Een race waar ik als commentator voor Eurosport naartoe leef, waar ik mijzelf halverwege altijd afvraag waarom ik dit ook weer doe, en waar ik vijf minuten na het vallen van de vlag alweer nadenk over de volgende editie. Want Le Mans is speciaal, uniek en altijd onvoorspelbaar en speciaal voor autosport.nl kijken ik terug naar de 83e editie van de 24 uur van Le Mans en vooral naar het verhaal achter de 3000 minuten live televisie op Eurosport.
Tekst en foto's: Nelson Valkenburg
Dinsdag 9 juni: Roadtrip!
Printer? Check. Extra headsets? Check. Eten en drinken? Check. Koelkastje? Check. Dinsdag staat in het teken van de reis richting Le Mans en de Ford Transit is afgevuld met alles wat ik misschien wel nodig ga hebben. Misschien is het een tik, misschien komt het doordat ik ben opgegroeid op het circuit maar ik neem altijd meer mee dan gebruikelijk zodat ik overal op voorbereid ben. Daarnaast ligt er een matras in de bus om toch nog een uurtje slaap mee te kunnen pakken tijdens de race. Ik ben er ieder geval klaar voor en om tien uur zet ik koers richting Le Mans.
Iets meer dan 600 kilometer later sta ik al in de commentaar-booth die opgebouwd is door het Nederlandse Movico. twee uitschuifbare vrachtwagens met twee verdiepingen vanwaar niet alleen Eurosport Benelux vanuit werkt maar ook ruimte biedt aan Eurosport Duitsland, Portugal, Engeland, Polen en Frankrijk en aan Radio Le Mans natuurlijk.
En nadat de bus is uitgeladen en alles, voor zover mogelijk bij mij, spik en span is, is het tijd om gauw de pitlane op te zoeken, de Nederlandse coureurs te vinden en vroeg naar het hotel, wat slechts een kleine 30 minuten verderop is.
Woensdag 10 juni en Donderdag 11 juni: Practice makes perfect
Op woensdag en donderdag staan de vrije training en de drie kwalificaties op het programma. Bij elkaar een goede twaalf uur televisie die ik nog alleen voor mijn rekening neem want mijn collega's Ronald van Dam en Peter Baert arriveren op vrijdag. De verbindingen met Amsterdam lijken stabiel te werken, dat is al een zorg minder, en de samenwerking met de andere Eurosport-landen is als vanouds. Nu komt de printer en het koffiezet apparaat wel goed uit want in tv-land werkt nog altijd de ruilhandel.
Zo wordt oud-winnaar Frank Biela als gast-commentator aangeleverd in ruil voor koffie voor mijn Duitse collega's en leveren de Britten een „Marker of Doom" om op de spotterguides de uitgevallen teams af te strepen. Ook de twitter vragen stromen al binnen, goed we hebben in ieder geval weer veel kijkers en dus vliegen de uren voorbij. Vooral speciaal was de opening van de kwalificatie, waarin Porsche iedereen verraste en een 3.16 op de klokken zette, een van de beste commentaar-momenten die ik dit jaar heb beleefd! Voor mijn gevoel stond ik te stuiteren van spanning en mijn mond viel letterlijk open toen ik het nieuwe kwalificatie-record zag. Als dit de opmaat is voor de wedstrijd wordt het een klassieker!
Vrijdag 11 juni: Tradities
Vrijdag is een relatieve rustdag en dat betekent dat ik vrij laat afreis naar het circuit nadat ik de dag ervoor om 02:00 terug was in de hotelkamer. Eerst langs de plaatselijke supermarkt, een gigant van een winkel met 80 kassa's om te zorgen dat we tijdens de race niets tekort komen. Inmiddels is mijn vader ook gearriveerd. Een traditie want sinds 2000 heb ik geen wedstrijd met hem gemist en het feit dat ik tegenwoordig werk op het circuit verandert niets. Het is ook nog eens ontzettend handig om hem mee te hebben want waar ik denk dat ik iedereen ken in het paddock gaan er twee keer zoveel deuren open als ik Gert mee heb. Vrijdag is ook het moment om met de Eurosport collega's en de producers een kort overleg te hebben over wat er beter moet tijdens de race en wat er nog extra van ons verwacht wordt.
Peter Baert en Ronald van Dam zijn aan het eind van de middag ook helemaal geïnstalleerd in het hotel en dus is het tijd om een andere traditie voor te zetten. Met z'n allen uit eten in de Buffalo Grill naast het hotel en hiervoor schuiven zoals altijd ook mijn vader, die tijdens de race als een runner fungeert en autosport.nl's Marcel ten Caat aan. Marcel belandt altijd in de commentaar positie en schrijft daar zijn artikelen voor deze website terwijl hij ons scherp houdt en het antwoord heeft op de moeilijkste twittervragen.
Tijdens het eten worden de shifts verdeeld. Drie uur op zender, drie uur eraf, met overlappende shifts zodat je zelden alleen zit. Niets nieuws, maar in werkelijkheid ben je toch zo'n 20 uur aanwezig in de booth.
Zaterdag 12 en zondag 13 juni: Raceday
Waar vrijdag rustig is en langzaam begint is zaterdag allesbehalve. Om 06:30 op, om 08:00 in de booth present om om 08:45 te beginnen met de warm-up uitzending en aansluitend de Le Mans Legends race. Watertanden! 60 fantastische, historische GT's en een prima race van David Hart die vierde wordt, een prachtig voorprogramma. En dan begint het eigenlijk al. Je gaat nog even de verschillende coureurs af, je vraagt naar de bekende weg en ziet dat iedereen toch wel gespannen is. Buiten galmen de volksliederen al en wanneer de Marsellaise klinkt krijg ik elk jaar toch weer kippenvel. 250.000 mensen zijn op het circuit en dat merk je.
Vlak voor de race begint is het een komen en gaan van andere commentatoren. Fistbumps, laatste vragen, smeekbedes om koffie en dan zijn we er echt klaar voor. Op onze verschrikkelijke klapstoeltjes (volgend jaar toch echt zelf maar meenemen) zitten we klaar voor de start van de 83e editie van de 24 uur van Le Mans en dan gaat het los.
Spottersguide
Middernacht: weg verbinding
Porsche domineert de eerste paar uur maar gaandeweg de avond neemt Audi de leiding in handen. Een crash van Loic Duval zorgt voor vraagtekens maar gelukkig heeft de schrijvende pers in het media-center extra beelden gevonden en is ook die aanleiding duidelijk. De uitzending loopt op rolletjes, de vragen stromen werkelijk continue binnen en na mijn eerste paar stints probeer ik om middernacht een uurtje slaap mee te pikken. Mijn ogen zijn net dicht als het eerste SMS-je van de collega's binnenvalt: HELP! Daarna vanuit Nederland berichten dat er geen geluid meer te horen is! Ah the joy of being on-site. Schoenen aan en op naar de regiewagen. Daar ontdek ik een sound-engineer die in diepe slaap ligt en gezien mijn complete gebrek aan subtiliteit zal hij waarschijnlijk nog wakker zijn. Na een kwartier bellen met Amsterdam en naar oplossingen zoeken werkt de boel weer zoals het hoort maar ik zit nu zo vol met adrenaline dat ik maar eens de pitboxen ga opzoeken, kijken hoe het met Ho-Pin, Jeroen en Xavier is.
Iedereen heeft zijn meest speciale moment tijdens de race en voor mij is dat happy hour. Rond de klok van zes wordt het licht en worden vaak de snelste tijden neergezet. Ook nu is happy hour spectaculair en John Litjens, de projectmanager van Toyota kiest er op dat moment voor om ons te bezoeken. Gelukkig vertelt hij dat de Japanners volgend jaar terugkeren met een nieuwe auto en dat ze dit jaar de situatie wat onderschat hebben. Litjens is altijd eerlijk en iemand die altijd langs komt om een half uurtje op zender te spenderen, een professional.
De race blijft spannend maar duidelijk wordt wel dat Porsche de teugels in handen heeft. Tijd om nog te slapen is er eigenlijk niet en een blik op de situatie in het media-center is even wonderlijk als hilarisch. Journalisten die of in het niets staren, of in gekke posities proberen te slapen, of die heel hyper-actief rondrennen bij het minste of geringste. Niemand vind het nu echt leuk, en iedereen zal volgend jaar terugkomen.
Trending topic
Gedurende de nacht hebben we geprobeerd de twitter Hashtag #vraageurosport trending te krijgen en dat is gelukt. Vrolijke berichtjes uit Amsterdam waar ze het net zo competitief aan het volgen zijn. Goed, we hebben teveel reclames, op ongelukkige momenten, maar ik ben tevreden en op het kleine probleempje na zijn we de nacht en de ochtenduren goed doorgekomen.
De laatste paar uur zijn slopend. Moe zijn we niet echt maar de echte angel is uit de race en dus valt ook een deel van de adrenaline weg. We lossen het op met kijkersvragen en een stint met alledrie de commentatoren. Om ons heen wordt de booth al leeggeruimd zodat we meteen weg kunnen na de finish want de ervaring leert dat een half uur later vertrekken, vier uur langer in de file betekent.
Porsche wint Le Mans. Niet normaal hoe knap vooral als je bedenkt dat alle fabrieks-LMP1's de race hebben uitgereden. In de booth heb je het gevoel dat je een avondvierdaagse hebt gelopen. Handen worden geschud, buitenlandse collega's komen binnen om je te omhelzen, je bedankt de kijkers en de engineers op Le Mans en in Amsterdam, ineens is iedereen weg en zit je zelf in de auto, onderweg naar huis. Zo snel gaat het en het geeft een bizar gevoel.
Le Mans is een slijtageslag. Vooral voor de teams. Maar ook in de commentaarpositie was het dit jaar hard werken. Nou ja, ik zeg werken maar als ik eerlijk ben is Le Mans echt het mooiste wat je als autosportcommentator kan doen. 3000 minuten live tv, ter plaatse, bij de mooiste race van het seizoen. Wat wil je nog meer? En dus leven we nu alweer toe naar de volgende editie en in de tussentijd moet de trouwe bus worden opgeruimd, wachten nog heel wat mooie uitzendingen in 2015 en staat de volgende trip onsite gepland voor Eurosport: 11 dagen WK Zwemmen in Rusland. Ook mooi, maar geen 24 uur van Le Mans!"