FR3.5: Meindert van Buuren Jr: “Ik zei tegen mezelf: je moet gewoon om alles heenrijden”

Meindert van Buuren Jr mag terugkijken op een geslaagd eerste weekend in de Formule Renault 3.5. Meteen in zijn eerste race reed hij in de punten. Toch ging nog lang niet alles naar wens. Gisteren plaatsten we zijn eerste indrukken, vandaag een uitgebreide weergave van zijn gesprek met Autosport.nl over de dingen die goed gingen en de dingen die beter kunnen.

Tekst: Mattijs Diepraam
Foto: Diederik van der Laan (Dutch Photo Agency)

Terugkijkend op zijn debuutweekend in de Formule Renault 3.5 wijst Van Buuren drie oorzaken aan voor zijn succesvolle optreden in de race van zaterdag: koel blijven, beheerst inhalen en de keuze voor een afstelling met medium downforce, een beslissing die zijn team Pons Racing als enige op de grid nam. "Door de tegenvallende kwalificatie was dat onze enige keuze. Want ik weet hoe het gaat in de hoofden van jonge coureurs: die hebben een halfjaar niet geracet en willen dan veel te graag. En dat klopte: overal vlogen ze ervanaf. Ik zei tegen mezelf: je moet gewoon om alles heenrijden. Ik heb mijn hoofd koel gehouden en heb er zelf ook nog een paar ingehaald. Door de medium downforce had ik tegen het eind ook betere banden dan de rest. Daardoor kon ik met gemak de laatste aanvallen afslaan."

Toch ging Van Buuren in de tweede race ook van start met de low downforce set-up. Dat had alles te maken met de manier waarop de World Series by Renault werkt met het Drag Reduction System (DRS) op de Dallara's in de Formule Renault 3.5. Elke coureur krijgt per race een bepaald DRS-rantsoen – en dat is altijd sneller op dan je als coureur wilt. Van Buuren: "Gisteren verloor ik toch te veel op de rechte stukken. Bovendien heb ik geluk gehad met de safety car. Daardoor kon ik mijn DRS sparen. Die heb je op een circuit als Monza hard nodig als je met medium downforce rijdt, maar zonder safety car was met tien ronden te gaan mijn 'DRS-tegoed' op geweest. De kans op opnieuw een safety car was vandaag niet zo groot, dus kozen voor we low downforce."

Dat betekende wel dat de meeste grip van de banden moest komen, waar Van Buuren dus voorzichtig mee moest omspringen. Dat lukte in de openingsfase niet helemaal. "Mijn kwalificatie was verpest door Sergey Sirotkin, die me in de laatste sector van mijn snelle rondje blokkeerde. Daardoor startte ik verder naar achteren, maar ik had wel meer snelheid in de auto dan de mensen om mij heen. Ik probeerde me zo snel mogelijk naar voren te vechten, maar daarbij heb ik te veel van mijn banden gevergd. Ik moest steeds eerder remmen. Op een gegeven moment stapte de auto een meter naar buiten, midden in de Parabolica!"

Daarmee zorgde Van Buuren voor het spectaculairste moment van de tweede race. De auto van de Nederlander maakte op hoge snelheid een flinke zwiep en tolde een paar keer rond, met flink wat opwaaiend stof als gevolg. "Ik wist 'm gelukkig op de baan te houden, maar daarna hield het alsnog op. De luchttank van de pneumatische versnellingsbak was leeg, ik kon niet meer schakelen."

Zelf was hij kroongetuige van het grootste spektakel tijdens de eerste race. Drie auto's vóór hem ging Marco Sörensen de lucht in nadat de Deen op het rechte stuk was geschept door Jazeman Jaafar. "Je zit laag in de auto, dus het ziet er afschrikwekkend uit als je opeens een auto ziet vliegen! Iedereen voor me ging in de remmen, want voor hetzelfde geld stuitert zo'n auto terug de baan op. Gelukkig bleef hij doorglijden aan de zijkant, maar ik voelde de brokstukken tegen mijn helm tikken!"

Van Buuren genoot dit weekend intens van het racen op Monza, in een formuleauto met enorm veel aerodynamische en mechanische grip. "En vergeet de remmen niet. Het is ongelooflijk dat je aan het eind van het rechte stuk – waarop je dik 300 gaat – pas hoeft te remmen ná het 100m-bord! Verder zijn de Lesmo's en het stuk daarna naar de Ascari-chicane geweldig om te rijden. Je rijdt dwars door een park heen, de bomen hangen over de baan, je rijdt onder de oude kombaan door. De F1-geschiedenis druipt ervan af."

"En dan volgt de Ascari, ook een chicane, maar dan een héél snelle. Je gaat er in de vierde versnelling in, dat zegt al genoeg, je moet heel veel snelheid meenemen. Die plotselinge gripverdeling van links naar rechts en weer naar links – het is een machtig gevoel als je daar de goede swing in krijgt."