DTM: Ekström blijft gediskwalificeerd, maar anderen schuiven niet door (incl. commentaar, upd.: historie)

Ekström krijgt de inmiddels beruchte fles water in de broekzak van zijn overall

De vijfde DTM-race van het seizoen 2013 op de Norisring in Neurenberg heeft geen winnaar. Dat besliste de beroepsrechter van de Duitse auto- en motorsportfederatie DMSB vanavond in het Steigenberger Airport Hotel in Frankfurt. De verantwoordelijke rechter bevestigde de diskwalificatie van Audi-coureur Mattias Ekström, die als eerste over de eindstreep kwam, maar daarna waterflesjes in de broekzakken van zijn overall geleegd kreeg, wat een overtreding van de parc-fermé-regels betekende. De rechter besloot echter tevens dat de navolgende coureurs, aangevoerd door Mercedes-Benz-rijder Robert Wickens, niet opschuiven. Zodoende profiteert er dus in feite niemand van de diskwalificatie van Ekström. Audi had al voor de behandeling van de beroepszaak, die vanmiddag om 16.00 uur begon, aangekondigd, de beslissing in ieder geval te zullen accepteren, hoewel formeel gezien niet de fabrikant, maar Ekströms team Audi Sport Team Abt Sportsline als inschrijver partij in de beroepszaak was.

Tekst: René de Boer (Twitter: @renedeboer)
Foto: ITR e.V.

"Doordat de coureur zijn overwinning op de baan onder sportief probleemloze omstandigheden bereikt heeft en zijn auto conform het reglement was, heeft het team door de overtreding van de regels in het parc fermé geen wedstrijdvoordeel. Daarom heeft de beroepscommissie beslist, dat de navolgende rijders niet doorschuiven", aldus de officiële verklaring in een persbericht van de Deutscher Motor-Sport Bund (DMSB).

Dat er een winnaar wordt gediskwalificeerd, maar dat de anderen niet opschuiven, is een gang van zaken die weliswaar wat vreemd aandoet, maar niet nieuw is. Het meest recente voorbeeld in Duitsland kwam ook op de Norisring, waar de Spanjaard Daniel Juncadella vorig jaar na de eerste race in de Formule 3 Euro Series weliswaar als winnaar over de eindstreep kwam, maar naderhand vanwege zijn betrokkenheid bij een tweetal aanrijdingen door de sportcommissarissen werd gediskwalificeerd, maar de navolgende rijders niet doorschoven. Hiertoe kan worden besloten, wanneer er bijvoorbeeld niet direct sprake is van een illegaal verkregen voordeel voor de gediskwalificeerde coureur (zoals in het geval van Ekström) of wanneer de navolgende rijders niets met de situatie te maken hadden (zoals in het geval van Juncadella). Een vergelijkbaar geval was er ook al een keer in de Formule 1, toen Keke Rosberg zijn tweede plaats in de Grand Prix van Brazilië 1983 verloor omdat hij was aangeduwd na een pitstop. Williams verloor ook het protest en het beroep en de andere rijders schoven niet op. 

Zelfs in de historie van de DTM is het niet voor het eerst dat zich een dergelijke situatie voordoet. Al in 1984, het eerste DTM-jaar, werd Harald Grohs als winnaar van de tweede race van het seizoen op Hockenheim uitgesloten vanwege de klepspeling in de motor van zijn BMW 635 CSi, die niet conform het reglement bleek, maar ook toen schoven de anderen, aangevoerd door Volker Strycek, eveneens met BMW, niet op. Zo werd Strycek aan het eind van dat jaar DTM-kampioen zonder één enkele overwinning, een feit dat tot op heden in de DTM niet werd herhaald. Ook Mercedes-Benz-coureur werd Gary Paffett op de Lausitzring in 2004 al een keer als winnaar gediskwalificeerd, toen er na afloop van de race niet meer de vereiste hoeveelheid brandstof in de tank van zijn auto aanwezig bleek. Toen echter schoven de navolgende rijders op in het klassement, zodat Mattias Ekström als winnaar van die race in de boeken staat. Anders dan de race op de Norisring 2013, die dus in het geheel geen winnaar kent.

Commentaar: Salomonsoordeel

De beroepscommissie van de Duitse auto- en motorsportbond DMSB heeft in de 'affaire Ekström', die ook al als 'Watergate' te boek staat, een waar Salomonsoordeel geveld. Al direct na het bekendworden van de diskwalificatie werd er, met name via de sociale media, een stroom van kritiek over de verantwoordelijke functionarissen losgelaten. Ook allerlei mensen die er niets mee te maken hadden, meldden zich via diverse kanalen. Maar in feite hadden de sportcommissarissen van de DMSB helemaal geen andere keus. Immers: parc fermé is parc fermé, zoals de naam al aangeeft, en dat is er om vast te kunnen stellen in welke conditie de auto (en in het geval van de DTM ook de rijder, want die wordt volgens het reglement meegewogen) de race heeft beëindigd. Dat betekent dat er niets aan auto of rijder mag worden veranderd, afgenomen of toegevoegd.

Dat het bij Ekström niet om simpelweg verkoeling na een hete race ging (dan had men het water wel over zijn hoofd gekiept of hem het flesje om te drinken gegeven), is een conclusie die na het zien van de foto's en de televisiebeelden voor de hand ligt. De hardnekkigheid waarmee vader Ekström probeert het flesje leeg te knijpen en het feit dat Ekström geen spier verrekt op het moment dat het water in de broekzak van zijn overall stroomt (wat een heel normale reactie zou zijn geweest), bieden eveneens speelruimte voor allerlei speculaties.

Goed, uitsluiting was wellicht een wat drastische straf, want dat Ekström met een sterk gereden race de overwinning had verdiend, werd door nagenoeg niemand betwist, maar uitsluiting is op basis van het reglement de enig mogelijke straf wanneer na de race niet meer eenduidig kan worden vastgesteld in welke conditie auto en rijder de race beëindigd hebben, wat nu het geval was. Had de beroepcommissie de appellant in het gelijk gesteld, dan was het DTM-reglement eigenlijk de facto waardeloos geworden en was bovendien ongetwijfeld de kritiek opgekomen dat men te zeer de oren naar de industrie zou laten hangen. Was de diskwalificatie bevestigd en waren de anderen doorgeschoven, dan hadden ongetwijfeld velen zich opgewonden over de hardheid van de maatregel. Nu is er een oordeel geveld dat getuigt van inzicht en wijsheid. Maar dat de situatie in het parc fermé (niet alleen bij de DTM, overigens), waar iedereen probeert naar binnen te komen, moet worden bekeken, is ook duidelijk.

René de Boer