Column Rob Kamphues: ‘Kaartcontrole van Giorgia wil ik elk weekeinde’

"Rob, het is toch Spa geworden’’, is de mededeling van Peter Kox als ik hem bel om hem te vertellen dat ik hem best wel knijp. Spa-Franchorchamps! De meest roemruchte baan ter wereld, het circuit met de befaamde Eau Rouge-bocht waar alleen de echte kerels volgas doorheen durven! Alle circuits waren welkom geweest, maar Spa….

Ik bel direct met Bas Koeten Racing en Jaap van Lagen en vraag of ze een test en een les voor me kunnen regelen. Als ik dan toch er tegenaan ga, laat ik in elk geval goed voorbereid zijn.

Een week voor het Lamborghini-evenement dender ik met een Saker-sportwagen bijna volgas door Eau Rouge. Jaap is geweldig. Al was het maar omdat hij naast me durft te zitten als ik Blanchimont bijna volgas doorsuis. "Als je zo rijdt in de Lambo, ga je het niet slecht doen’’, concludeert Jaap. "Maar het mag wel allemaal iets meer op de limiet, je rijdt nog veel te braaf.’’



Welke verrassingen het evenement ook mogen brengen, baankennis zal het niet zijn.
Vol goede moed reis ik naar het luxueuze hotel af dat Lamborghini heeft geboekt. Alles, werkelijk alles, is tot in de puntjes geregeld. Alles wat Italië tot het leukste vakantieland ter wereld maakt - mooie vrouwen, mooie auto’s en heerlijk eten - is er in overvloed. Een kok schept verse pasta in een uitgeholde parmezaanse kaas en draait net zo lang in het wagenwielgrote ding rond tot de spaghetti helemaal verzadigd is.

Maar heel lang kijken naar hoe handig de kok met de lepels omgaat kan ik niet, want vanaf de andere kant komt Giorgia weer voorbij lopen, het hospitalitymeisje dat de VIP-kaarten controleert en waarvoor ik met liefde twee keer extra in- en uit de tent loop. En net als ik denk dat Giorgia het beste is wat Lamborghini dit weekeinde te bieden heeft, stelt ze me voor aan haar collegaatje Nadia en weet ik werkelijk niet meer waar ik de rest van de dag moet kijken. Dit wil ik voortaan altijd, elk weekeinde.

"Wat kost zo’n auto eigenlijk?’’, vraag ik langs mijn neus weg. "Zonder bpm en btw 250.000 euro.’’ Oeps. Zelfs de horloges van de seriesponsor zijn ver buiten mijn bereik. Ik reken uit dat ik voor één Blancpennetje 300 klokjes van mijn eigen sponsor TW Steel kan kopen. En eigenlijk vind ik die van mijn eigen sponsor nog mooier ook. Nou vooruit, net zo mooi.



Ik realiseer me dus dondersgoed dat dit een ‘once in a lifetime’ kans is. Dat ik elke seconde moet genieten dat ik in de auto zit, of er naast sta en om me heen kijk.
De Lambo rijdt ook net zo fijn als hij eruit ziet. De sequentiële bak doet waar hij voor gemaakt is. Eén druk op de flippers bij halfgas en het is alsof ik een rotschop in mijn rug krijg als de bak opschakelt. Maar bij hoge toerentallen is de klap al veel minder. Het vermogen, die achterlijke 570 pk’s waarvan de Italiaanse stier is voorzien, luisteren ook veel beter naar mijn rechtervoet dan de 420 die in mijn BMW M3 in de GT4 serie zitten. "Dat komt omdat hij vierwielaandrijving heeft, dus ’t is eigenlijk maar 150 pk per wiel’’, grapt Allard.

Verrek, vierwielaandrijving, daar had ik ook niet aan gedacht. Heb ik getest met een achterwielaangedreven Saker, stap ik ineens voor de race in een 4x4. "Niks anders doen dan normaal, je merkt er bijna niks van, want het meeste vermogen gaat via de achteras’’, stelt Allard me gerust. Hij heeft gelijk. Alleen als ik te vroeg op het gas ga, breekt de auto over de voorwielen uit. Voor de rest is het spelen met overstuur bij het uitkomen van de bochten.’’



Dankzij de wijze lessen – ik raad het elke middelmatige autocoureur aan – van ome Jaap, is het allemaal heel overzichtelijk. Ik doe voorzichtig, smijt nergens met de auto zoals Allard en kwalificeer me toch nog gemakkelijk in het middenveld. Helaas mag ik niet vanaf een veilige zesde of zevende rij starten, want het reglement schrijft voor dat de langzaamste rijder start vanaf de positie die de snelste heeft veroverd. Heel Italiaans. Allard is natuurlijk de snelste van ons tweeën en hoe. Op een opdrogende baan heeft hij lang de snelste tijd in handen en is hij eventjes vier seconden sneller dan de nummer twee en zes seconden sneller dan ik. Tot Peter Kox in de auto stapt. Maar op het uitslagenvelletje staat het toch heel duidelijk: Kalff/Kamphues, P3. Oftwel: ik mag, ik moet, hoe je het bekijkt, vanaf de tweede startrij beginnen.