Superleague Formula: Commentaar: Er blijven heel wat vraagtekens...

Allemaal heel toegankeijk: Jan Lammers met echtgenote Mariska en zoontje René plus Herman Buurman, de vader van Superleague-coureur Yelmer


Nou ja, dan maar eens een rondje door de pits. Ik trof er heel wat oude bekenden: Jan Lammers, Robert Doornbos, Chris van der Drift, Yelmer Buurman en zijn vader, Sébastien Bourdais. Allemaal even relaxed en ontspannen. Allemaal tijd voor een praatje – toeschouwers waren er niet of nauwelijks. “Ja, dit is wel anders dan twee weken geleden in Le Mans”, lachte Bourdais. Dáár stond hij, als lokale held, in het middelpunt van de belangstelling en kon hij geen drie stappen zetten zonder te worden belaagd door handtekeningjagers. Hier liep hij in volstrekte anonimiteit door de paddock. “Ja, je ziet het, de Radicals zijn hier de hoofdmoot”, zei Jan Lammers, die volmondig toegaf, het ook niet helemaal te begrijpen.

Trekking als bij de Champions' League
Vervolgens ging ik naar het perscentrum. Daar zou wel wat meer informatie te vinden zijn, maar op mijn vraag naar een mediaguide, een persmap of iets soortgelijks kreeg ik een programmablad overhandigd: “Daar staat alles in”. De enorme perszaal, berekend op Formule 1-aantallen, was grotendeels leeg, afgezien van een man of twaalf met Superleague-shirts, die dus blijkbaar allemaal iets met de organisatie te maken hadden. Ik trof er welgeteld vier collega’s die ik kende – minder dan bij de RCN-wedstrijd… Een tijdje later kwamen alle Superleague-coureurs naar boven voor een trekking – compleet met balletjes, het leek wel de Champions’ League – om de indeling in de twee kwalificatiegroepen te bepalen. Een presentator – heel modern, met iPad – maakte er een aardige show van en de aanwezige mensen van de organisatie en overige teamleden zorgden voor het applaus. Volgens mij kun je zoiets beter in de paddock doen, want dan heb je er in ieder geval nog wat meer mensen omheen, maar goed.

Het eerste deel van de kwalificatie bekeek ik op de tribune bij de NGK-chicane, vroeger Veedol-S. De 18 coureurs waren ingedeeld in twee groepen, die elk 7,5 minuten lang (en niet 15 minuten, zoals in het programmablad stond), streden om snelle rondetijden. Het geheel was spectaculair: de auto’s driften, ze maken een prachtig geluid en af en toe schoot er een rijder rechtdoor in de chicane (of de bandenstapels in, zoals Bourdais, maar dat gebeurde ergens anders). Alleen de bedroevend slechte circuitspeaker, die er ook niets van snapte, was storend, maar dat was het enige minpuntje. Het tweede deel van de kwalificatie, waarin de snelste vier per groep doorgingen in een man-tegen-man-duel in een knock-out-systeem met kwartfinale, halve finale en finale, volgde ik in het perscentrum, compleet met een goed geproduceerde TV-registratie, inclusief mooie on-board-beelden, tussentijden, highlights en interviews vanuit de pitstraat. Spannend om naar te kijken en zeker de moeite waard!


Het ziet er allemaal keurig uit, zoals hier de trailer van FC Porto, maar het concept blijft onduidelijk

De indruk die de Superleague Formula als raceklasse achterliet, is zeker positief. Mooie auto’s, volop power, goed spektakel. Maar er blijven veel vraagtekens, en dan heb ik het nog niet eens over onbegrijpelijke, maar door politiek en financiën gecreëerde situaties als dat een Indiër rijdt voor PSV, Nederlanders rijden voor voetbalclubs uit Italië of Brazilië, een Duits raceteam de auto’s van clubs uit Griekenland en Zwitserland runt of een Fransman rijdt in een auto van een Italiaanse club die door een Spaans raceteam wordt ingezet.

Weinig synergie-effecten
Nee, als de klasse zich echt als tweede divisie achter de Formule 1 wil afficheren, wat naar verluidt het doel is, dan zal er nog heel wat moeten gebeuren. In de eerste plaats een betere promotie, want als niemand de klasse kent, word je ook nooit populair. Daarnaast is het een raadsel waar de geldstromen vandaan komen. Er wordt flink prijzengeld uitgekeerd, maar van de opbrengst van toeschouwers kan dat onmogelijk komen, want die waren slechts in zeer geringe aantallen aanwezig (van enkele collega’s die ook op de racedag op de Nürburgring waren, hoorden we dat het beeld op zondag niet veel beter was). En hoe het op die manier interessant kan zijn voor race-organisatoren en circuit-exploitanten om de serie binnen te halen, is ons eveneens onduidelijk. Misschien televisie? Je moet goed zoeken om ergens TV-beelden van de Superleague te kunnen zien, en dat helpt ook niet echt om de serie bekender te maken. En ook van de zo veelgeprezen combinatie tussen voetbal en autosport hebben we, afgezien van de kleurstellingen op raceauto’s en vrachtwagens, verder weinig synergie-effecten kunnen merken. Ja, er liepen twee jongens met een shirt van FC Barcelona in de paddock, maar laat die club nou net niet meedoen… Nee, tot nu toe is het allemaal vrij onduidelijk, en zelfs van sommige teameigenaren hoorden we dat ze zelf het concept ook niet helemaal snapten. Maar goed, de raceklasse is aardig en zo was het toch wel een leuke middag in de Eifel.