Clio Cup: Mike Verschuur junioren kampioen (lang)

Vier minuten minder
Na het terugvallen van Mario Bik ging de strijd om de overige podiumplaatsen tussen Marc Koster en Tim Buys. Eerstgenoemde ging als tweede over de meet. “Niet slecht wanneer je je bedenkt dat ik vanaf een vijfde plek was gestart.



Daar had meer ingezeten, als men de training niet vier minuten te vroeg had afgevlagd. Ik had net het juiste sleepje van Allard Kalff toen men de finishvlag liet vallen. Te vroeg! En dus net geen betere tijd voor mij. In de race heb ik de nodige strijd gehad met Bik en Middeldorp en kon dat winnend afsluiten.”

Onderstuur
Dillon Koster had nog zicht op een tweede of een derde plaats in het kampioenschap. Zijn TRC Teamgenoot Allard Kalff had zich, zoals aangegeven, al verzekerd van de titel en deed alles om Koster aan zoveel mogelijk kampioenschapspunten te helpen.



Koster: “In de kwalificatie kwam ik niet verder dan een zevende plek. Ik had veel last van onderstuur. Onder andere in de Kumhobocht en daar maak je snelheid voor het rechte stuk. Daar moet de auto dus goed rollen en dat deed de mijne niet. Ik stond daarmee nog wel twee plaatsen voor Allard maar die maakte die achterstand al in de eerste ronde goed. Ik sloot direct bij hem aan en zo schoven wij door naar de plaatsen vier en vijf. Allard liet mij in de slotfase passeren waardoor ik vierde en hij vijfde werd. Goed voor de kampioenschapspunten. Hij is natuurlijk al kampioen en ik kon die punten goed gebruiken”, aldus Dillon Koster.




Junioren
Regerend Junior kampioen Mike Verschuur begon zijn race als vierde, maar kreeg in zijn race niet de ruimte die hij nodig had. “Sterker nog ik werd er afgetikt en kon als negende weer aan de race beginnen. Daarbij was ik zo gebrand dat ik gelijk de snelste ronde liet noteren. Naast de extra punten betekent dat ook de pole voor de race er na”, vertelt Mike Verschuur, die nog op wist te rukken naar de zesde plaats en daarmee op afstand de beste Junior was. Wilco Becker eindige als tweede met zijn elfde plaats algemeen, Martin v/d Brink werd twaalfde en vulde het laatste podiumplekje bij de Junioren.



Terug
En dan was er Gaston Starreveld. Hij was alive and kicking. “De pijn in mijn rug en nek is verdwenen. Toch blijft het vreemd. Zeker op het punt waar het vorige keer mis ging. Daar laat ik zeker een volle seconde liggen. Eigenlijk ben ik dus net zo ver als een jaar geleden. Ik moet die angst overwinnen om weer tot mijn snelste tijden te komen!”