DTCC: Dubbele winst Duncan Huisman, Jeroen Bleekemolen sterk tweede

Tweede Race
De tweede race van het Vodafone DTCC kende vanaf de tweede ronde eigenlijk dezelfde koplopers. Met als enige verschil dat ditmaal Jeroen Bleekemolen het veld aanvoerde voor de BMW van Duncan Huisman. Overigens kende de openingsronde de nodige slachtoffers.



Zo belandden Franz Engstler (BMW) en Paul van Splunteren (Lexus) in het Scheivlak naast de baan en overkwam Claudia Hurtgen (na een touche met Renault coureur Tim Coronel) een bocht later hetzelfde. Dat verklaarde ook het gat dat de beide koplopers konden trekken ten opzichte van het verdere veld. Toch legde Huisman zich allerminst bij zijn tweede stek neer en voerde niet alleen zijn snelheid maar ook de druk op Bleekemolen op.



Tijdens een van de volgende passages van het Scheivlak prikte de BMW coureur zijn bolide aan de binnenzijde van de rode Clio. Als gevolg van de olie op de baan brak de BMW daarbij uit en raakte de wagen van Bleekemolen. Voor Jeroen leek deze actie in de grintbak te eindigen, maar door heel slim gas te geven en te sturen wist hij zijn Renault weer aan het zuigende grint te onttrekken. Maar reed daarmee wel achter de nieuwe leider: Duncan Huisman.



Achter het leidende tweetal ging de strijd tussen Gaby Uljee en Donald Molenaar. Ook daarbij kwam het in de voorlaatste bocht bij het opgaan van de Hunserug tot een botsing waardoor Donald Molenaar de strijd moest staken.

Uljee v.s. Molenaar
Ook Donald Molenaar en Gaby Uljee kenden in de voorlaatste ronde van de tweede zo hun moment. "Was het nou echt nodig? " vroeg de BMW rijder na afloop aan Gaby. "Nee, natuurlijk niet!", was direct haar antwoord. "Ik dacht dat er wat ruimte was, maar die was er helemaal niet en we raakten elkaar net en dat ging zeker niet express. Donald vervolgens: "Ik denk ik rem haar in het laatste rondje uit. Gerlach kom ik goed uit en pakte voor de Hugenholtz de ideale lijn om boven op wat lucht te hebben, want de Marlboro-Renault combinatie is zij gewoon sneller. Maar voor ik het wist stond ik andersom. En dat is op zich nog niet zo'n ramp, maar toen ze daarna tegen mijn voorwielophanging aan reed was het echt voorbij. Ik had ook uit de eerste race geleerd iets rustiger aan te doen, zeker omdat Duncan en Jeroen voor mij al te ver weg waren.