Retro

Retro 1989: Afscheid van een historisch stuk asfalt

Zondag 18 juni 1989 was een dag met gemengde gevoelens. "De dag van de grote sprong voorwaarts", zo vond circuitdirecteur Hans Ernst. Maar voor vele anderen was het een dag om een brok van in de keel te krijgen. We moeten afscheid nemen van een roemrucht stuk asfalt in de Zandvoortse duinen. Een circuit dat over de hele wereld werd geroemd vanwege zijn prachtig parcours. Goed, "Bos-in" was al jaren niet meer in. Maar vanaf nu leidt "Tunnel-oost" binnenkort nergens meer naar toe. In de zandbak van de "Panoramabocht" verrijst een dienstwoning die alleen nog maar uitzicht biedt op een woud van bungalowdaken. En tenslotte is het definitief uit met het "Bos-uit" uitvliegen.

480 matthe-typemachine-kleur

Matthé IJzerman, redacteur van Auto & Sport kreeg de kans zijn kunnen op dat vermaledijde traject te tonen in een Cup-Renault 5 GT Turbo. Een kans die hij met beide handen aangreep, maar of dat verstandig was lees je in dit onderstaande verhaal.


Tekst: Matthé IJzerman en Gerrie Hoekstra
Foto's: Ton Spit en Gerrie Hoekstra
(met dank aan Marcel IJsseling)


480 matthe actie

Matthé IJzerman: "Ik ken een paar coureurs die de avond voor de race rustig het dorp ingaan, zich lekker uitleven en vervolgens als een roos slapen. Ik behoor daar beslist niet toe. Misschien dat het komt door mijn gebrek aan race-ervaring, misschien omdat ik het allemaal teveel probeer te beredeneren. Hoe het ook zij, de zaterdagavond reed ik de race al wel honderd keer. Ik stond in dubio, natuurlijk wilde ik me niet laten kennen, me niet om de oren laten rijden en was een plaats bij de eerste tien mijn grote ambitie. Maar aan de andere kant was het toch allemaal begonnen om nog één keer dat oude traject af te boenderen. En er dan daar een verhaal over te schrijven als ode aan een uniek stukje asfalt.

In gedachten reed ik alvast vele keren het circuit. Tarzanbocht in, licht driftend door de Gerlach, dan de Hugenholtzbocht, die me tot op de dag van vandaag niet ligt. Vervolgens de Hunzerug bestormen om af te dalen in een stuk circuit dat misschien wel nooit meer gebruikt zal worden.

480 scheivlak-uit-auto
Scheivlak (foto wintercursus 88/89 RSZ)

Goed, de plannen voor het uiteindelijke traject liggen er en daarin zal het Scheivlak een belangrijke rol blijven spelen, maar ik moet het nog zien. Zeker is in ieder geval dat het daarop volgende stuk asfalt definitief opgebroken zal worden. En juist die bochten kwamen steeds weer in mijn gedachten op.

480 marlboro-bocht-uit-auto
Insturen Marlborobocht (foto wintercursus 88/89 RSZ)

De Marlborobocht als eerste. Daar waar je de overgang tussen twee soorten asfalt kan zien ligt het rempunt. Naar buiten uitwaaieren en vervolgens vroeg insturen. Zo vroeg dat je met de linker wielen net over de buitenkant van de brede curbstones rijdt.

480 marlboro-uit-uit-auto

En dan nog even links blijven, niet meteen voor de volgende rechterbocht insturen anders kom je verkeerd uit. Doe je het goed dan gaat het als een raket richting 'Tunnel-oost', ben je iets te vroeg dan moet je blijven sturen, gaat de auto wringen en dat kost snelheid.

Tunnel-oost is ook zo'n eigenaardig punt. Vroeger, toen de Marlborobocht nog niet bestond, ging het er waanzinnig hard en was precies insturen een vereiste. Maar sindsdien is die bocht gereduceerd tot een onbetekenende knik in een rechte lijn en telkens weer is het verbazingwekkend om te zien hoe verscheidene rijders soms wel een meter van de curbstones vandaan blijven.

480 tunnel-oost-uit-auto

"Als je niet de hele breedte van de baan gebruikt, doe je het niet goed. Dat is een teken van ongeconcentreerdheid en dat gaat op voor elk punt op het circuit." Gek dat die instruerende woorden van Huub Vermeulen me juist bij Tunnel-oost steeds weer door het hoofd spelen.

480 panoramabovht-uit-auto

De Panoramabocht nadert. Een bocht waar je vreselijk laat kunt remmen, om al remmend de auto in één keer de bocht als het ware in te laten vallen. Die eerste knik moet je opofferen. Niet te snel om des te vloeiender de tweede aan te kunnen snijden. De belangrijkste bocht van het circuit, want daarin wordt al bepaald welke snelheid je uiteindelijk op het rechte eind zult bereiken. Mits je wel nog even vlot door 'Bos-uit' weet te komen.

480 bos-uit-frans-kleur

Bos-uit is voor een Renault 5 GT Turbo misschien wel de mooiste bocht van het circuit. Vlak ervoor is een kleine heuvel waarop de auto ineens heel licht wordt. Precies op dat moment, waarop de auto lijkt te zweven, moet je insturen. Niet remmen, zelfs niet even gas lossen, simpel sterk insturen en als de Renault optimaal is gaat het allemaal vanzelf. Mits je wel over dat grote hart beschikt om de auto 'te laten staan', zoals het in vakjargon heet."

De wedstrijd
Veertig wagens staan op de grid voor de vierde ronde van de Samson Benelux Cup Renault 5 Elf Turbo race. Matthé IJzerman start vanaf een achttiende plaats en heeft een prima start, hij ziet de koplopers nog steeds niet te ver voor hem rijden. Nadat de koplopers eraf vlogen in de Gerlachbocht komt de 'Pace-car' de baan op. Na de herstart verliest IJzerman wat plaatsen doordat hij -wat hij zelf zegt- , "even niet scherp genoeg was". Hij probeert in de laatste ronde zijn huid zo duur mogelijk te verkopen en remt nog een keer superlaat voor de Panoramabocht.

Matthé: "Ik stuur in en ... ineens vullen mijn spiegels zich met één grote gele vlek. Een enorme dreun is het gevolg, mijn stoel scheurt los uit de bodem, mijn benen slaan tegen de onderkant van het dashbord, ik lig ruggelings in de Renault en mijn ogen zien nog enkel een blauwe hemel, half verscholen achter een enorme stofwolk. Een seconde later slaat de auto met zo'n klap in de banden dat de brandblusser door de schok losraakt en luid sissend afgaat. Geschrokken door de klap en de kakofonie van geluiden die daarop volgt, besluit ik me maar zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Even later ontwaar ik de gekreukelde gele Inconet-Renault, waarnaast een volledige verdwaasde Rob Hoogeveen staat. "Ik had helemaal geen remmen meer!", is het enige dat hij uit weet te brengen.
Ik werp nog eens een blik op mijn totaal vernielde Samson-Renault gastenauto en beseffende dat we nog maar vijfhonderd meter van de finish verwijderd waren kan ik eigenlijk wel janken.

480 crash kerseboom
Frank Kerseboom was het laatste slachtoffer van de Panoramabocht. (Foto archief Frank Kerseboom - Ton Spit)

Dat ik als vangnet had gediend voor iemand die anders hoog in de Zandvoortse duinen zou zijn beland was een schrale troost. Dat mijn naam als allerlaatste slachtoffer van de Panoramabocht zou worden bijgeschreven zou op zich ook geen slecht verhaal zijn geweest. Maar daarmee ging Frank Kerseboom kennelijk niet akkoord. Die wilde perse het laatste woord hebben."

Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet