Diversen

Div: Bespreking autosportboeken en -kalenders (deel 1)

Kalff 1

Koen Vergeer en Allard Kalff: Kalff – Leven in de racerij *****

Koen Vergeer, eigenlijk neerlandicus en poëzierecensent, schreef tot dusver een aantal heerlijke autosportboeken over ondermeer de Formule 1 en zijn grote liefde, de 24 Uur van Le Mans. Het opschrijven van iemands verhalen en anekdotes is een heel andere tak van sport, die Vergeer echter ook uitstekend blijkt te beheersen. Op een zeer lezenswaardige wijze zijn de verhalen van Allard Kalff weergegeven, en uit het feit dat je als lezer vaak de indruk hebt alsof je het Kalff, met zijn karakteristieke stemgeluid, direct hóórt vertellen, blijkt wel dat Vergeer zijn werk uitstekend gedaan heeft.

Allard Kalff komt niet uit een klassieke autosportfamilie, al nam zijn vader hem al wel vroeg mee naar Zandvoort, waar Kalff junior in 1971 getuige was van de Grand Prix en ook in 1973 de Formule 1 live zag. Al snel volgden zelfstandige tochten naar Zandvoort per trein of achterop bij iemand op de brommer, nog weer later gevolgd door deelname aan de racecursus, tegelijk met mensen als Cor Euser en Gert Valkenburg. Toen hij – eindelijk – in het bezit was van een rijbewijs, wat toen nog moest, maakte Allard Kalff tijdens de Tropy of the Dunes in 1980 zijn racedebuut met een Formule Ford. Vervolgens ging hij naar Engeland, waar hij fabriekscoureur werd voor Sparton, hoewel dat, zoals Kalff al snel vaststelde 'geen Van Diemen' was. Het raceleven in Engeland begin jaren tachtig, waar Kalff mensen als Johnny Herbert, Roland Ratzenberger en vele anderen leerde kennen, is prachtig beschreven – eigenlijk zouden we over die periode wel een compleet boek willen lezen! Eind jaren tachtig eindigde Kalffs loopbaan in de formulewagens in de Opel Lotus.

Kalff 2

In diezelfde periode doet hij ook zijn eerste ervaringen op als commentator bij het toenmalige Sportnet. Natuurlijk autosport, maar al snel ook sporten als ijshockey en golf. In 1990 stapte hij over naar Eurosport, na een mooi avontuur in Mexico, dat ook op onderhoudende wijze beschreven is. Zo volgt de vloeiende overgang naar het tweede gedeelte van het boek, over Kalffs activiteiten als pitreporter. Aparte hoofdstukken zijn gewijd aan coureurs als Alex Zanardi, Ayrton Senna, Jos Verstappen, Damon Hill en Michael Schumacher, plus uiteraard Johnny Herbert, die een grote rol in het leven en werk van Kalff speelt.

Het derde deel van het boek draagt de titel 'Meer dan Formule 1', en hierin gaat het over de meest uiteenlopende onderwerpen en personen, als A1GP, Le Mans, Gijs van Lennep (in de Mille Miglia!), Jeroen Bleekemolen, Dakar, historisch racen, Zandvoort en 'reining', de discipline in de paardensport waarin Allard Kalff via Corinna Schumacher, de echtgenote van Michael, terechtkwam en niet alleen zijn nieuwe grote passie, maar ook de liefde vond.

Uit prachtige anekdotes blijkt dat Allard Kalff vaak op het juiste moment op de juiste plaats was, of op het juiste moment iemand belde. Zoals hoe hij aan de Marlboro-sponsoring van Gerrit de Bruin van Philipp Morris Holland kwam, of hoe hij aan zijn baan bij Eurosport als Engelstalig Formule 1-verslaggever naast John Watson kwam, alleen omdat hij toevallig iemand in Engeland belde omdat Olav Mol informatie vanuit Zuid-Afrika van de Grand Prix doorgestuurd wilde krijgen. Dat de relatie met Mol – met wie Kalff jarenlang samenwerkte – inmiddels niet meer zo goed is, wordt ook heel open en eerlijk beschreven, net als de emoties die Kalff beleefde toen zijn vader in 2010 overleed terwijl hij als verslaggever bij de Dakar-rally was.

Kalff 3

Namen zijn niet allemaal correct. Zo begint het al op de eerste pagina na het voorwoord met 'Dennis Jenkinson', terwijl de vermaarde Britse verslaggever toch echt 'Denis' heette. Iets verderop gaat het over 'Dick Bennets', van West Surrey Racing, waar het 'Bennetts' had moeten zijn (terwijl een stuk verder in het boek die naam twee keer wel correct geschreven is). 'Vicenzo Sospiri' heet eigenlijk 'Vincenzo'. 'George Howard-Chapel' had als 'George Howard-Chappell' geschreven moeten worden. En Kaj Ebel' heet natuurlijk 'Kai Ebel'. De oud-Renault-F1-man heet 'Eric Boullier', niet 'Eric Bouiller'. Oh ja, en als we toch bezig zijn: de bekende Franse wintersportplaats heet 'Serre Chevalier', niet 'Serre Chevallier'. En tot twee keer toe is er sprake van 'parc fermée', wat eigenlijk 'parc fermé' heet, want 'parc' is mannelijk.

Inhoudelijk echter doen deze zaken – wellicht iets voor een tweede druk – niets aan het boek af, dat heerlijk wegleest. Zoals gemeld hadden we bijvoorbeeld graag nog wat meer ruimte gezien voor anekdotes uit de tijd in Groot-Brittannië en ook zijn slechts twee fotokaterns wel wat karig, maar als geheel is het een boek dat we met een gerust hart en van harte aanbevelen.

Koen Vergeer en Allard Kalff: Kalff – Leven in de racerij. Atlas Contact, ISBN 9-789-045041-51-3, Nederlandstalig, 272 pagina's, 13,5 x 21 cm, paperback.

Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet