V8 Supercars: Winterbottom wint Bathurst, Europese rijders doen het goed

Start van de race met de nr. 1 Red Bull-Holden op kop

Het Ford Performance Racing-team had nog nooit de Bathurst 1000 gewonnen. De toekomst van het team was lange tijd onzeker, nadat Ford Australia had aangekondigd, de ondersteuning aan het einde van dit seizoen stop te zetten. Gisteren echter kwam de aankondiging dat Ford ook in 2014 het team ondersteunt. Mark Winterbottom, door iedereen steevast 'Frosty' genoemd, had ook nog nooit de Bathurst 1000 gewonnen. Vandaag echter leverden ze het kunststuk af. In een zinderende finale wist Winterbottom met de nr. 5-Pepsi-Ford concurrent Jamie Whincup in de nr. 1-Red Bull-Holden achter zich te houden en zo zijn eerste overwinning op Mount Panorama naar huis te rijden. Voor Ford kwam er daarmee een einde aan een periode van vijf jaar waarin het blauwe merk niet meer in Bathurst gewonnen had. Winterbottom deelde het succes met zijn teamgenoot Steven Richards. Het Red Bull-team bezette de tweede en de derde plaats met Whincup/Dumbrell en Lowndes/Luff. Ook de Europese rijders deden van zich spreken bij de race die door in totaal 183.480 mensen gedurende het weekeinde en 52.095 fans op de racedag werd bezocht.

Tekst: René de Boer (vanuit Bathurst, Twitter: @renedeboer)
Foto's: Mark Horsburgh-Edge Photographics/V8 Supercars


Mark Winterbottom bezorgde het FRP-team de eerste overwinning in Bathurst

De beide Red Bull-Holdens waren in de aanloop naar de race dominant, maar konden hun favorietenrol in de wedstrijd over 161 ronden uiteindelijk niet geheel waarmaken. Weliswaar moest Mark Winterbottom, die met de Pepsi-Ford als tweede starten, in de eerste ronde van de race na een matige start het nodige terrein prijsgeven – hij kwam slechts als achtste door – maar gaandeweg de wedstrijd reden hij en zijn teamgenoot Steven Richards gestaag naar voren en stelden dus uiteindelijk de overwinning in 'The Great Race' veilig. Voor Winterbottom was het de eerste keer dat hij de wedstrijd won. "Een heel speciaal gevoel, zeker na alle turbulentie rondom het team in de afgelopen tijd", zei hij. Steven Richards won al in 1998 en 1999, respectievelijk met Jason Bright en Greg Murphy. "Maar dat is al zo lang geleden dat ik het nauwelijks meer weet", aldus Richards.


De beide Red Bull-Holdens eindigden op de plaatsen twee en drie

Het Red Bull-team hield met de plaatsen twee en drie nog de schade beperkt en ook Jamie Whincup kon wel met de tweede plaats leven. "Natuurlijk haat ik het om te verliezen, maar ik kan het wel accepteren als ik af en toe eens verslagen wordt, en 'Frosty' heeft het zeker verdiend", zei de viervoudig winnaar. Achter de twee Red Bull-Holdens op de plaatsen twee en drie gingen ook de volgende drie posities naar Holdens, respectievelijk de HRT-auto van Tander/Percat, de Team BOC-Holden van Bright/Jones en de Sargent Security Racing-inschrijving van Pey/Morris. Daarachter eindigde de tweede Pepsi-Ford van Davison/Owen, de Fujitsu-Holden van McLaughlin/Perkins en de Bottle-O-Ford van Reynolds/Canto, die zelfs een tijdlang aan de leiding reed, maar net pech had bij een safety-car-fase en daardoor pas een ronde later kon binnenkomen voor een pitstop. Bovendien moest Reynolds drie ronden voor het einde nog een keer de pits in voor een 'splash and dash'.


Priaulx/Ekström waren de best geklasseerde Europeanen

DTM-rijders Priaulx en Ekström tijdlang aan de leiding
Best geklasseerde Europeanen waren DTM-coureurs Andy Priaulx en Mattias Ekström, die met de Xbox-Holden op de tiende plaats eindigden. Ook dit duo reed in de tweede helft van de race een tijdlang aan de leiding, maar een extra tankstop en een stop vanwege vibraties in een van de banden zorgden ervoor dat het duo uiteindelijk niet meer in aanmerking kwam voor het podium. "Toch ben ik heel tevreden met dit resultaat. We hebben aan de leiding gereden en een top tien-klassering is zeker iets om trots op te zijn", aldus Priaulx. Mattias Ekström meldde dat het bepaald niet eenvoudig was: "We hadden besloten om zonder koelvest te rijden, wat in deze warmte duidelijk de verkeerde keuze was. Bovendien werkte tijdens mijn eerste stint de helmkoeling niet, maar als geheel heb ik erg genoten van dit evenement. Ik heb de auto uit de muur weten te houden, geen fout gemaakt, afgezien van één keer een geblokkeerd wiel, dus daar ben ik best trots op!"


Nog gauw even een berichtje naar huis: Jeroen Bleekemolen (Foto: Rebocar)

Jeroen Bleekemolen: "Enorm genoten!"
Een plaats daarachter eindigden Shane van Gisbergen en Jeroen Bleekemolen met de Tekno-VIP Petfoods-Holden op de elfde plaats. In de startfase schoof Van Gisbergen zelfs op naar de tweede positie, maar in de loop van de race viel het duo net uit de top tien. "Voor ons ging het prima. Jammer alleen dat we vanwege het vervangen van de remblokken een ronde verloren hebben. Voor de rest was dit een geweldige ervaring voor me", aldus Jeroen Bleekemolen. "Vooral mijn laatste stint was fantastisch: ik streed met Andy Priaulx en Marc Lieb en een aantal andere goede rijders. Ik heb er enorm van genoten, ik hoop hier nog vaak terug te kunnen komen! Het rijden op topsnelheid met deze auto's op dit circuit is ongelooflijk! Je moet proberen uit de muur te blijven. Het is zwaar racen, maar zó mooi!" Porsche-fabrieksrijder Marc Lieb eindigde samen met Jonathon Webb in de andere Tekno-Holden als twaalfde. De best geklasseerde Mercedes was de auto van Lee Holdsworth en Craig Baird op de 14e plaats, de best geklasseerde Nissan was de auto van James Moffatt en Taz Douglas, die als 18e over de eindstreep kwam. Een van de andere Nissans was betrokken bij een curieus incident, dat in ronde 21 tot de eerste safety-car-fase leidde: David Russell raakte in de Jack Daniel's-Nissan een kangoeroe, waardoor de rechter voorwielophanging van zijn auto zo zwaar beschadigd was dat hij de strijd moest staken. De tweede en laatste safety-car-fase van de race kwam nadat James Courtney de tweede HRT-Holden in de 86e ronde bovenop de berg in de muur reed.


Winnaars Winterbottom (l.) en Richards op het podium

Uitslag:
1. Winterbottom/Richards, Ford Falcon FG, 161 r. in 6.11:27,9315
2. Whincup/Dumbrell, Holden Commodore VF
3. Lowndes/Luff, Holden Commodore VF
4. Tander/Percat, Holden Commodore VF
5. Bright/Jones, Holden Commodore VF
6. Pye/Morris, Holden Commodore VF
7. Davison/Owen, Ford Falcon FG
8. McLaughlin/Perkins, Holden Commodore VF
9. Reynolds/Canto, Ford Falcon FG
10. Priaulx/Ekström, Holden Commodore VF
11. Van Gisbergen/Bleekemolen, Holden Commodore VF