Div: Het autosportjaar 2024 van Mattijs Diepraam

We zijn 12 maanden verder, er zit weer een heel seizoen op. En dus kijken onze redacteuren terug op hun autosportbelevenissen door het hele jaar heen. Vandaag kijken we mee achter de schermen bij Mattijs Diepraam. Die bracht dit jaar weer een boek uit bij AUTOSPORT.NL, ging op pad voor de historische autosport en deed verslag van de kampioenschappen op de talentenladder naar de Formule 1. Volgens zijn eigen traditie – die inmiddels het elfde jaar ingaat – is deze terugblik niet gebaseerd op professionele foto’s, maar op de plaatjes die hij aan het eind van het jaar op de camerarol van zijn telefoon terugvond: eigen kiekjes en selfies en foto’s die anderen toestuurden.

Tekst en foto’s: Mattijs Diepraam
Aanvullende foto’s: Jeff Bloxham, Christopher Gosch, Hille Monster, Erik van der Schaaff, Sophie Schryver, Carlo Senten, Jonn van Stiphout, Chiara Viani-Pericchi



Mijn autosportjaar begon zoals het vorige eindigde: met lange gesprekken met Gerrit van Kouwen, wellicht onze beste Formule Ford-coureur aller tijden. Gerrit had helaas niet meer lang te gaan. Het doel van de gesprekken was de totstandkoming van een boek met herinneringen aan zijn leven, verteld door hemzelf en zijn naaste familieleden. Dat boek zou in kleine kring beschikbaar worden gesteld. Gerrit had het zwaar in januari, na een longontsteking die hij vlak voor de kerst had opgelopen. Maar hij verbeet zich om zijn leven mooi af te ronden, wachtend op zijn dochter en zijn pasgeboren kleindochter, die pas in februari uit Zuid-Afrika mochten komen overvliegen. En ook om nog één keer – nauwgezet en in detail, vanuit het fotografisch geheugen waar hij bekend om stond – de mooiste verhalen uit zijn leven op een rij te zetten.

Intussen kreeg ik buiten zijn blikveld om deze foto mee van zijn vrouw Suzy. Dit moest de foto op de rouwkaart worden, want die had op haar nachtkastje gestaan in de eerste jaren waarin Gerrit op pad was van het ene naar het andere circuit. Maar de enige afdruk was beschadigd geraakt. De vraag was dus of ik hem kon herstellen. Ik dook in mijn netwerk en kreeg meteen een hartelijk aanbod uit Duitsland van Christopher Gosch, een van de fotografen die ik ken uit de historische paddocks. Die wist er dit mooie resultaat van te maken, waar Suzy enorm blij mee was. Een ‘samenvatting’ van het boek verscheen in februari in het HARC Journaal in Octane Magazine.



Kort na mijn afscheid van Gerrit ging ik door naar Maastricht. Het autosportjaar gaat altijd van start met het beursseizoen – en InterClassics Maastricht is daarvan de traditionele opening. Een mooie gelegenheid om vakgenoten, handelaren en coureurs te treffen – van Willem Staat tot Perry Snijders, van Mike van Thiel tot Tom Westendorp, van David Hart tot graaf Marcus von Oeynhausen.



Deze keer waren er gelukkig wat meer raceauto’s dan anders op de beursvloer te vinden, niet in de laatste plaats dankzij de mooie Ford-tentoonstelling op de bekende plek in de MECC-beurshallen.



Nóg een verdrietige gelegenheid – maar tegelijk mooi en ontroerend. Erik Post nam op 20 januari afscheid van Zandvoort door nog één keer met hulp van Gijs van Lennep vol over het circuit te knallen en daarna vaarwel te zeggen tegen familie en vrienden. Hier spreekt zijn kameraad Joris de Raadt iedereen toe voordat het laatste ritje in de Porsche gaat beginnen.



Kort daarna reed ik naar Zeewolde voor een bezoek aan Van Amersfoort Racing.



Deze keer niet voor een gesprek over de Formule 2 – dat komt komende januari wel weer – maar om Frits van Amersfoort en Rob Niessink te interviewen over hun tijd met Marcel Albers. In de zomer van 2023 had ik de eerste paar stappen voor mijn boek over Marcel gezet door in Engeland langs te gaan bij ADR-teambaas Alan Docking, engineer Chris Weller en journaliste Stella-Maria Thomas, maar daarna riep de plicht van het lopende seizoen. In Zeewolde pikte ik de draad op met twee mensen die cruciaal waren voor de carrière van Marcel en hun toekomst in de autosport voor een groot deel aan dat seizoen 1989 met Marcel te danken hebben.



Hoezeer Marcel nog ‘leeft’ bij VAR, blijkt uit deze foto’s aan de muur van de vergaderruimte.



Toen was het afscheid daadwerkelijk zover. Ze hadden elkaar regelmatig gesproken en steun aan elkaar gehad. Hoe treffend was het dan ook dat Erik Post werd begraven…



… op de dag dat Gerrit van Kouwen overleed. Twee fantastische mensen die veel voor onze sport hebben betekend en tot op het laatst zelf het stuur in handen hielden. Ze zullen niet gauw worden vergeten.