Div: Jaaroverzicht René de Boer 2023

Mijn tweede thuis: aan het werk in het perscentrum van Le Mans 

Goede tradities verdienen het om in ere gehouden te worden, en daarom geeft AUTOSPORT.NL-redacteur René de Boer ook ditmaal weer een terugblik op zijn belevenissen in het afgelopen jaar, in de autosport en een klein beetje daarbuiten. Een jaar van veranderingen, maar ook weer met nieuwe kansen en mogelijkheden, want zoals altijd gaat er ergens wel weer een raam open als er een deur gesloten wordt. En dat stemt onveranderd optimistisch. Dat de passie voor de sport (en de communicatie daarover in al zijn verschijningsvormen) onveranderd groot blijft, spreekt voor zich. En gelukkig maar!

Tekst: René de Boer (X: @renedeboer, Threads: @rebocarrdb)
Foto’s: Rebocar/R. de Boer, Georges de Coster, Jamie Klein, Mick Kok/Porsche Centrum Gelderland, Holger Eckhardt, Porsche e.a.

Voor het eerst sinds ik in de autosportjournalistiek begon, volgde ik dit jaar geen volledig kampioenschap ter plekke. De DTM, waarvoor ik sinds de heropleving van het kampioenschap in het jaar 2000 voor de organisatie actief was geweest, werd zoals bekend overgenomen door de Duitse automobielclub ADAC en die had naar eigen zeggen genoeg mensen en capaciteit om de persactiviteiten in eigen hand te houden. Daar hadden ze mij niet voor nodig. En dan doet het best goed om na het eerste weekeinde van meerdere coureurs een telefoontje of berichtje te krijgen dat ze me gemist hadden, en dat de ADAC voor het presenteren van persconferenties in meerdere talen eigenlijk juist iemand als ik had kunnen gebruiken, maar goed, die beslissing was er nu eenmaal, en daar moest ik het mee doen.


DTM was dit jaar niet meer mijn "Baustelle", althans niet ter plekke en niet meer voor de organisatie

Financieel best een aderlating en ook sportief was het jammer om de races niet ter plekke te kunnen volgen, want de strijd was dit jaar weer bijzonder spannend en afwisselend. Toegegeven, GT3’s vind je in meerdere series, maar in de DTM, met één rijder per auto, komt het toch vooral op de individuele prestatie aan, en dat maakt de serie zo mooi. Ik volgde de wedstrijden via de televisie, onder andere voor deze website, dan ook met veel plezier en was ook met veel genoegen een paar keer ter plekke bij races in de buurt, Zandvoort en de Nürburgring. Zo kon ik in ieder geval een beetje mijn netwerk van contacten onderhouden, wat ook belangrijk is. Meer DTM-evenementen ter plaatse zaten er niet in, want het is voor mij niet de moeite om voor een paar honderd Euro naar de Lausitz- of Sachsenring te rijden, waarbij je dan ook nog brandstof en hotel moet rekenen. Jammer, maar zo is het. En wie weet wat er nog eens voorbij komt.


Eindelijk werd er weer eens intercontinentaal gevlogen en gewerkt, zoals hier op weg naar Sebring

In januari was ik in Gronau, in het westen van Duitsland, voor een impressie van de virtuele 24-uursrace van Le Mans vanaf de thuisbasis van het Porsche Coanda Esports-team. Leuk om een paar uur ter plekke mee te maken en om te zien hoe professioneel de zaken er werden aangepakt. De (fysieke) 24-uursraces van Dubai en Daytona volgde ik van huis uit, maar in maart kon ik weer eens zelf naar een leuk evenement, en wat voor één: Sebring in Florida, voor de tweede editie van ‘Super Sebring’ als combinatie van de FIA WEC-race op de vrijdag en de klassieke 12-uurs-IMSA-race op de zaterdag. Een programma om van te watertanden, zeker voor een liefhebber van sportwagenraces zoals uw redacteur dat al jarenlang is. Wel gelijk de laatste keer overigens, want de Noord-Amerikaanse ronde van het FIA WEC is voor volgend jaar verplaatst naar het Circuit of the Americas in Austin, Texas. Niemand zal het hardop toegeven, maar het zinde de FIA geenszins dat het WEC door de Amerikanen als voorprogramma voor hun eigen 12-uursrace beschouwd werd. Wat het natuurlijk ook gewoon was, en daar is ook helemaal niets mis mee, maar wel in de perceptie van de FIA en de ACO als promotor. Nou ja, het was in ieder geval mooi om weer meegemaakt te hebben.

Bovendien was het heerlijk om voor het eerst sinds eind 2019 weer eens in Amerika te zijn. Sinds corona was ik daar niet meer geweest en het was een feest om er weer terug te zijn. Het ging in stijl: eigenlijk was er voor mij volgens de bevestiging een “Kia Soul or similar” gereserveerd, maar op de aangewezen plek in de parkeergarage op het vliegveld van Orlando stond een Dodge RAM, een full-size pick-up. Weer eens wat anders, maar in Florida val je daarmee totaal niet op. En het rijdt prima: beker koffie in de daarvoor bestemde houder, passende XM-radiozender uitgezocht, stuurschakeling in D en vrijwel alleen maar rechtuit voor de dagelijkse route van een kilometer of veertig tussen het circuit in Sebring en het hotel in Lake Wales. En op zondag na het evenement naar het vliegveld in Miami, want alle vluchten vanuit Orlando waren vol. Ook hier bijna vier uur lang rechtuit, met één bocht erin (die al kilometers van tevoren wordt aangekondigd). Het verliep allemaal prima en ik genoot enorm van het weekeinde.


Vervoer in stijl in Florida, een "full-size pick-up"