Retro

Retro: 40 jaar geleden. De dood van alleskunner Rob Slotemaker

Image110919150230

Zondag 16 september 1979 was een inktzwarte dag voor de Nederlandse autosport. Tijdens een onbelangrijke Zweedse Camaro Superstar-race slipte Rob Slotemaker even voorbij de Hunserug over olie, neergelegd door een opgeblazen motor van een Zweedse Camaro. De auto met nummer 25 boorde zich op hoge snelheid in een naast de baan geparkeerde official-auto en de Chevrolet Camaro die de olieplas had neergelegd. Voor Slotemaker was er geen ontsnapping meer mogelijk. De slipschoolhouder brak door de enorme impact zijn nek en was op slag dood. De 50-jarige nestor van de Nederlandse autosport stierf in het harnas. Het einde van een tijdperk. Een persoonlijke terugblik.

Tekst: Gerrie Hoekstra
(met dank aan mijn flinke hoeveelheid plakboeken en krantenknipsels)
Foto's: Gerrie Hoekstra en archief Rob Petersen

Het is bijna niet te bevatten dat deze dramatische gebeurtenis alweer 40 jaar geleden was. Sommige aangrijpende dingen vergeet je gewoon niet meer, het blijft in je geheugen hangen alsof het pas gisteren heeft plaatsgevonden.
  garage-toegangsweg

Het prille begin

Het autosportvirus is bij mij ontstaan op hele jonge leeftijd. Mijn Opa Smit had een garage op de toegangsweg van het circuit. De meeste racewagens werden in het weekend gestald in de Zandvoortse garages, omdat dat in de jaren '60 op het circuit zelf nog niet mogelijk was. Ik vond het als kleine jongen allemaal fantastisch en ging dus vaak op het circuit kijken. Stiekem de tribune opglippen, want geld voor een toegangskaartje was er gewoon niet. Mijn eerste echte herinneringen met Team Slotemaker waren de twee Alfa GTA's van Sloot en Wim Loos. Ik woonde vlak naast het circuit in Noord en hoorde altijd gelijk of er wat gaande was op de baan. Slotemaker had waarschijnlijk de sleutel van de toegangspoort, want er werd tot diep in de avonduren veel getest met de twee wit-oranje Alfa's.

  -Wim-Loos-en-Rob-Slotemaker-Alfa-Romeo

Als aan een touwtje achter elkaar, af en toe wat zand meepikkend, schoten Slotemaker en Loos als een tandem beheerst over de baan. Prachtig om te zien.

Ik was ook veel in Restaurant La Course te vinden, een drankje drinken met mijn ouders, race-ansichtkaarten kopen en ondertussen de Team Slotemaker Lotus Europe bewonderen. De natte GP van Nederland 1968 weet ik mij nog goed te herinneren.


slotemaker-dwars


Niet de winst van Jackie Stewart met de Matra bleef hangen, maar wel de voorrace met Slotemaker in een dikke Mustang die het gehele circuit dwars stond en de veel snellere Mini Cooper van Hans Oskamp geen enkele kans gaf om te passeren. Eigenlijk vanaf de midden jaren '60 geen race gemist op Zandvoort en veel wedstrijden gezien waar onze nationale coureurs aan mee deden.

De cursusjaren

Na de verbouwing in 1973 werd de Panoramabocht onze stek. Een fantastische bocht waar altijd wel wat te beleven viel. Ik zeg bewust onze, want inmiddels had ik veel jongens ontmoet die net zo gek van autosport waren als ik. Om het gemis aan races te compenseren gingen we gewoon elke zaterdagmiddag naar de Rensportschool Zandvoort-wintercursus kijken. Toen stelde het halen van je racelicentie nog wat voor. Weken achter elkaar werd de oefenstof erin gedrild door Slotemaker en zijn gevolg. Het programma begon om 2 uur 's middags met een 20 minuten vrij rijden sessie, gevolgd door bochtuitleg, remproeven, slalom en formatierijden. Ik weet nog dat Slotemaker de vele cursisten, wel meer dan 80 aspirant-coureurs per keer, verdeelde in groepen en met behulp van zijn megafoon de bochten ging uitleggen. "U ziet eerst hoe het niet moet en bij de volgende keer hoe de bocht wel zo snel mogelijk moet worden genomen", brulde hij met geaffecteerde stem. Daarna reed cursus medewerker Joop van den Hengel zijn BMW zo fout mogelijk door de bocht, om het even later in een volleerde stijl keurig over te doen. Daarna waren de cursisten aan de beurt, die per bocht werden beoordeeld en later in Restaurant La Course, uit handen van de baas zelf een klein bekertje mocht ontvangen, tenminste als ze het goed hadden gedaan. De cursusdag werd rond half vijf besloten met verschillende korte races van drie ronden tot de duisternis viel. Voor ons het hoogtepunt van de dag om ons daarna richting La Course te verplaatsen voor een glaasje cola en een broodje kroket. Als we geluk hadden werd er nog een film gedraaid met natuurlijk de onvermijdelijke "A Hard Driving Man", die elk jaar wel een keer voorbij kwam. Wij hebben dit jarenlang in de Panoramabocht volgehouden. Auto's weer terug op de wielen zetten, cursisten waarschuwen met handgebaren voor naderend onheil, we waren een soort OCA maar dan anders. Een persoonlijke band met Slotemaker hadden we niet, maar hij zal zich beslist hebben afgevraagd, wie toch al die jonge ventjes waren in de Panoramabocht, die in weer en wind de cursisten waarschuwden voor calamiteiten op de baan.

Slotemaker's niveau en scherpte waren de laatste jaren wat gezakt. Zo waren wij, in de wintercursus van '78/'79 getuige van een enorme dwaling bij de cursusleider, die vlak voor het aanstormende veld, vanuit de parkeerplaats aan de binnenkant van de Panoramabocht, plotseling de baan op reed met zijn rode BMW en vol de koplopers van de gestarte veld raakte, met flinke schade tot gevolg.
Persoonlijk vond ik in die tijd dat Slotemaker met zijn 50 jaar te oud was om nog te kunnen racen, maar als je zelf net 20 jaar bent dan vind je eigenlijk iedereen op deze leeftijd oud. Nu, 40 jaar later, denk ik er uiteraard anders over en vind ik het prachtig wat oudere rijders nog kunnen presteren. Wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen.

Aan het begin van het nieuwe seizoen 1979 deelde Slotemaker mee dat het zijn zilveren jubileum was en dat hij nog éénmaal in zoveel mogelijk klassen op Zandvoort wilde uitkomen en om dan te stoppen. Om dagen later te mee te delen dat hij zich vertelt had en al aan zijn 26ste seizoen bezig was.

Het seizoen 1979
Slotemaker begon zijn race-jubileum op een wel heel spectaculaire manier tijdens de Voorjaarsraces. De remmen van zijn Camaro vertikten het op weg naar de Tarzanbocht, en bij een snelheid van meer dan 230 kilometer pirouetteerde het witte monster met nummer 25 over de baan en plofte achterwaarts door de hekken op de vangrail. De maestro stapte ongedeerd uit. Hij had in zijn leven al het nodige meegemaakt en maakte al eerder knallende crashes op de diverse circuits mee, zoals bij een Formule-1 test op Silverstone toen zijn BRM op volle snelheid uit de bocht vloog. Werd zwaar gewond toen hij zijn brandende slipschool wilde redden en stortte eens met een sportvliegtuigje in de Loosdrechtse Plassen neer. Altijd had hij het nodige geluk aan zijn kant om alles te overleven.

Trophy of the Dunes
Promotor Cenav had voor een mooi evenement gezorgd. Op zaterdag races van de HARC Historische Sport en Renwagens, de Formule Ford 2000 en de Toerwagens en GT's Groep 2 t/m 5. Op zondag begon het programma pas om 13:00 uur met de spectaculaire VW Golf GTI Cup. Reden om pas rond half 1, bewapend met mijn fotocamera, op de fiets te stappen en via de Jac P. Thijsseweg en de oude Slotemaker anti-slipschool het zandpad omhoog te nemen richting mijn vaste plek aan de buitenzijde van de Panoramabocht. Aan kaartjes controleren deed men in die tijd niet, maar ondanks het mooie programma en de gratis toegang, was het niet druk met toeschouwers. Na de VW race was Rob Slotemaker aan de beurt in de nieuwe Sports 2000-klasse met de door Fotolitho Drommel uit Zandvoort ingeschreven Lola. Gelijk daarna liet de slipschoolhouder zien dat hij het racen nog niet verleerd was en won de NK Productie Toerwagen +1600cc-wedstrijd met zijn nummer 25 Chevrolet Camaro. Zoals gebruikelijk vermaakten wij ons prima, beetje kletsen, foto's maken en kijken naar de flinke strijd van de vierde race tussen een 30-tal gelijkwaardige wagens in de Renault 5 Alpine Cup, terwijl het hoofdprogramma nog moest beginnen.

Meer show dan race
De Zweedse Camaro Superstar race was voor een flink bedrag ingekocht door de organisatie. Ook een flink aantal Nederlandse rijders had zich ingeschreven met Huub Vermeulen, Cees Siewertsen, Bert Moritz, Loek Vermeulen, Henny Hemmes en Rob Slotemaker. Ook ex-Lotus Formule 1 coureur Reine Wisell was één van de deelnemers. De hooggespannen verwachtingen werden totaal niet waargemaakt. De race had meer weg van een show. De onderlinge verschillen waren zo groot dat de wedstrijdleiding halverwege de 12 ronden durende race een pacecar, met aan het stuur Hans Deen, de baan op stuurde om het veld weer in elkaar te laten schuiven. Ook Slotemakers Camaro kon het tempo van de Zweedse wagens niet aan en Sloot trakteerde ons in de Panoramabocht op prachtig rokend driftwerk.

  480 slotemaker

Na de herstart bleken de Zweden te veel gevergd te hebben van de veelal oude opgelapte Camaro's. Veel wagens belanden in de de hekken of lieten flinke plassen olie los. Met nog één ronde te gaan werd het opeens dramatisch stil op het circuit. De meestal druk kletsende speakers van het circuit waren stil, er kwam geen één auto meer voorbij.

Dramatische stilte
Wij begrepen er in de Panoramabocht helemaal niets van, totdat wij door de luidsprekers hoorden dat de rest van het programma, met ondermeer een belangrijke race voor de Townsend Thorensen Euroseries Formule Ford, niet meer door zou gaan. Wedstrijdleider Tonio Hildebrand besloot de rest van het programma af te gelasten. We begrepen gelijk dat het foute boel was en vanaf het hoogste duinpunt in de Panoramabocht zagen wij dat er beweging was in de knik voor de heuvel voor het Scheivlak.

crash-slotemaker


Ik besloot gelijk om daar heen te fietsen. Aangekomen op de onheilsplek zag ik de Camaro van Slotemaker in de hekken staan. Een toeschouwers vertelde dat de slipschoolhouder al uit de auto was gehaald en het leven had verloren. Ik kon het niet geloven, hoe was dit nou mogelijk.
In de voorlaatste ronde blies Michael Strauch net over de Hunzerug zijn motor op. Toen Rob met grote snelheid aanstormde was er, ondanks zijn jarenlange slip-ervaring, geen houden meer aan. De zware Camaro raakte in een slip en boorde zich in een officialwagen die Strauch te hulp was geschoten en kwam daarachter in het hekwerk tot stilstand. Slotemaker was op slag dood.
Verdrietig fietste ik naar mijn Oma's huis, waar we bijna elke zondagavond een familie-etentje hadden Ook daar was het dramatische nieuws al aangekomen en ik liet mijn tranen de vrije loop. Heb geen hap eten door mijn keel kunnen krijgen. Het was allemaal zo onwezenlijk en vreemd.

Het afscheid
De donderdag na het fatale ongeluk vond het afscheid plaats. Vanaf een duintop tegenover de slipschool zagen we de rouwstoet, vanaf het rouwcentrum in Aerdenhout, de toegangsweg oprijden. Een laatste groet bij de slipschool gevolgd door een rondje over het circuit, waar even werd gestopt, bij een door het personeel van de slipschool neergelegde krans, op de plek waar Slotemaker de de dood vond.


slotemaker1


De stoet ging via het Bos-uit hek naast de Vijverhut de Vondellaan op, om zich richting Crematorium Driehuis-Westerveld te verplaatsen. Ruim tweeduizend mensen uit de autosport namen daar afscheid van de verongelukte rijder. Er was geen parkeerplek meer over, de grote zaal was afgeladen. Wij stonden helemaal achteraan op een wat hoger gelegen plateau en hoorden de toespraken van een zwager en zuster van Rob. De sobere plechtigheid werd besloten met 'My Way' van Frank Sinatra. Een heel toepasselijke plaat, omdat Slotemaker in zijn gehele leven toch alles op zijn eigen manier deed. Hij voelde zich in zijn element tussen vier wielen, kon een wagen tot in de perfectie beheersen. Vele automobilisten hebben hun leven te danken aan zijn anti-slipschool. Wrang is het dat de slipkoning stierf in een slip die hij beter beheerste dan wie dan ook. Zijn geluk hield die zondag 16 september op.    

Reacties

    • 0
    • 0
     
    Anonieme gebruiker 16 september 2019 07:10

    In 2004 was er nog een revival op zandvoort met een prachtig raceprogramma eromheen. Daarna erg stil geworden helaas.

    • 2
    • 0
     
    Drrrrkkk 16 september 2019 12:34

    Vergeet het bronzen gezicht van 'Sloot' niet dat jarenlang op de oude toegangspoorten van het circuit hing en nu al vele jaren -naar het schijnt- ergens opgeslagen ligt. Overigens, mijn vader was destijds (als Politieagent, toen nog langs het circuit geposteerd) als 1 van de eersten ter plaatse samen met dhr. Arends (Rode Kruis medewerker) en heeft geprobeerd om Slotemaker uit de auto te krijgen. Hij zat daar doodstil in de gordels en mijn vader snapte er niks van. Toen werd hem maar even uitgelegd hoe het zat. Brrrr! Er is trouwens ook een theorie die zegt dat Slotemaker al onwel was geworden en juist daardoor uit gleed (wat hem normaliter dus nooit zou gebeuren daar), met alle gevolgen van dien. Zwarte pagina in het Zandvoort-boek.

Reageer anoniem op dit bericht

Je reageert anoniem op dit bericht. Onderaan deze pagina kun je inloggen op Autosport.nl (of een account aanmaken) zodat je onder je eigen naam kunt reageren. Je kunt dan ook een eigen avatar gebruiken en je hebt direct toegang tot het Autosport.nl-forum.

Door te reageren ga je akkoord met onze voorwaarden.

Login om onder jouw naam te reageren

Registreren
Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet
Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet