Alfa 156 Challenge 1999-2001

Er gebeurt genoeg in de Pearle Alfa 156 Challenge

De Pearle Alfa 156 Challenge heeft zich in korte tijd ontwikkeld tot een meer dan volwaardige merkencup. Daar waar het uitgangspunt aanvankelijk de 'gentleman-driver' betrof, zie je nu een stevige mix van racetalent dat hogerop wil, naast heren met een iets hogere leven voor wie het racen met een dergelijke Alfa als een gedreven passie omschreven mag worden.

Tekst: Jakob Dekker

Dat bleek ook tijdens de derde race. Hierin bepaalden meerdere, uit de Citroen Saxo Cup afkomstige jonge coureurs de strijd aan de kop. Met name Gaby Uljee deed van zich spreken door voor de tweede achtereenvolgende maal een race voor zich op te eisen. Achter haar streed ondermeer Ferry Duivenvoorde, ook als afkomstig uit de Saxo klasse en Marcel van Vliet, die eerder zowel met een Citroen als een Renault aan een merkencup deelnam.

A bottle gives no throttle
Als team presteerden de dame en de heren van Illy dit keer als beste. Gaby Uljee lag aanvankelijk tweede, verloor die plaats meerdere ronden aan teamgenoot Frank Kerseboom. Een foutje van de Haarlemmer kostte hem weer een plaats, waardoor Uljee weer achter Van Vliet reed. Voor het puntenklassement was dit voor de Alphense de meest gunstige positie. 'In de laatste ronde ging het echter behoorlijk mis. Ik was bij de start vergeten mijn waterflesje aan de monteur te geven. Dat lag dus nog in de auto en schoot bij het aanremmen voor de Hugenholtzbocht onder mijn gaspedaal. Vol gas geven was er toen niet meer bij. Hoewel het mij lukte om met mijn andere voet het flesje weer weg te schoppen. Dit was natuurlijk absoluut balen. Temeer daar mijn teamgenoot Frank Kerseboom mij ook nog een keer voorbij reed en achteraf verklaarde dat er geen teamorders waren. Daardoor is de achterstand op leider Marcel van Vliet weer groter geworden", aldus Uljee.

Van Vliet tevreden
Kerseboom verweerde zich door te melden dat hij merkte dat Gaby ineens snelheid verloor. En om te voorkomen dat die plaatsen naar anderen zouden gaan sloot hij bij Van Vliet aan. "Ik zat er inderdaad vanaf het begin goed bij. Reed zelfs de nodige ronden achter Van Vliet. Een foutje in de vijfde ronde, bij het aanremmen voor de Tarzanbocht werd door Gaby keurig afgestrafd. Zij schoof door naar plaats twee en zo reed ik derde, precies voor mijn teamgenoot Ronald Molendijk.
In die fase van de race verdeelde ik mijn aandacht naar voor en naar achteren. In die laatste ronde viel Gaby ineens stil, waardoor ik haar moest inhalen, omdat de druk aan de achterzijde ook enorm was. Molendijk hing immer op mijn bumper. Uiteindelijk dus een tweede plaats en de snelste raceronde. Iets waar ik dik tevreden mee ben."

Door dik en dun
En tot slot het woord aan de winnares Gaby Uljee: "We moeten in deze Alfa Challenge maar een aparte klasse voor mannen maken. Ik stond natuurlijk op pole position en ik heb die zo goed mogelijk benut. Vanaf de start ben ik er voor gegaan en zag later de auto van Marcel van Vliet steeds kleiner en kleiner worden. Dat motiveert je om door te blijven rijden. En uiteindelijk ga ja aan het einde consolideren. Je moet dan niet 'inkakken', want dan komt een man als Marcel van Vliet net zo hard weer terug. Maar het gat is ieder rondje groter geworden en ik reed daarnaast ook nog de snelste ronde tijd. Daarmee had ik de volle puntenwinst met de pole en de overwinning. Het lijkt allemaal natuurlijk redelijk makkelijk, maar dat is het zeker niet. Je moet met het hele team een heel weekend keihard werken om dit soort resultaten te halen. In Spa heb ik misschien nog wat mazzel gehad met de actie tussen Frank Kerseboom en Marcel van Vliet, alhoewel ik er toe ook al heel dicht bij zat. Nu heb ik het helemaal in mijn eentje gedaan. Alhoewel ik niet gedacht had dat ik hier zoveel sneller zo zijn. Nogmaals het pakket moet een rond balletje zijn. Het team moet optimaal functioneren, de tuner moet de auto goed voor elkaar hebben en de rijder moet scherp zijn. Als dat klopt is het balletje rond en dan kun je winnen. En als je dan als vrouw wint van die mannen met een hoog ego-gehalte, vinden ze dat niet echt leuk. Alhoewel ik denk dat je in een merkencup als vrouw zeker een gelijke kans op winst hebt. Verder is er dit weekend best het nodige over de gewichten te doen geweest. Vrijdag kwam er een bericht dat de anti-steenlaag coating nu van de auto's gehaald mag worden. Enkele rijders hadden daar al op geanticipeerd en hem al verwijderd. Wij niet dus hadden daar weer een klein gewichtsnadeel. En dat ik zelf de helft weeg van menig man in deze klasse kan ik niet helpen. Ik weeg nu 60 kilogram en ze willen nu uitgaan van een gemiddelde van 85 kilogram. Als mensen die een hoger gewicht daar nu over zeuren moeten zij er zelf wat aan doen. Dat wisten ze toen ze aan de Challenge begonnen. En je ziet ook geen Formule 1 coureur met een hoog eigen gewicht. Dit is een sport waar het gewicht ook een rol speelt. Maar kijk nog maar eens in deze Challenge daar zijn ook mannen met een laag eigen gewicht. Als men denkt het zo wel te kunnen winnen, moeten ze het maar doen. Dan trap ik die kilo's er ook nog wel bij. Als zij het kunnen kan ik het ook".

Een gewichtige zaak
Ferry Duivenvoorde: "Ik heb meerdere tikken op de baan opgelopen. Onder andere van die Engelsman Bryce Wilson. In het begin merk je daar nog niet al te veel van. Goed hij stuurt niet zoals die moet sturen, maar op een gegeven moment kunnen je banden het niet meer aan. Toen werd het gat met Gaby en Marcel steeds groter. Gerhards kwam toen ook weer dichterbij. Daarbij kwam hij op een gegeven moment uit de slipstream en tikte mij midden op het rechte stuk op het voorwiel. Verder is het zonde van tweemaal twee deuren. Hij schoof daarna bijna van de baan en ik had weer wat ruimte. Over die gewichten wil ik ook nog wat zeggen. Mijn auto is namelijk aan de onderzijde gespoten en om dat te kunnen doen moet je het plaatwerk schuren. Nu wilden enkele mensen mij ervan betichten dat ik materiaal had weggehaald. Maar dat gaat wel erg ver. Die auto zit verder nog in de kit en voldoet nog steeds ruimschoots aan de gewichtseisen van de klasse. Het minimum is 1100 en ik weeg nog steeds 18 kilo meer.

Peter Gerhards eindigde in de race als vierde, voor Frank Kerseboom die het weekend omschreef als relaxed. Minder naar haar zin had Pauline Borrius Broek het. Zij startte als tiende maar kwam tijdens de eerste doortocht van de Gerlachbocht volledig dwars op de baan te staan. Nadat een ieder weer voorbij was hervatte zij haar race, om korte tijd later in Bos Uit met de auto nogmaals de vangrails op te zoeken. Nu stonden de voor en achterwielen volledig uit het lood en daarmee was voor Pauline de race echt over.

Uitslag derde Pearle Alfa 156 Challenge:
1. Gaby Uljee, 24.42.957, gem.125.263 km/u
2. Marcel van Vliet, op 5.977sec.
3. Ferry Duivenvoorde op 13.741
4. Peter Gerhards op 18.043
5. Frank Kerseboom op 18.283
6. Menno Schaafsma op 26.803
7. Jacco Valentijn op 27.075
8. Cees Langeveld op 27.459
9. Eric Verhage op 27.681
10. Harry Dekker op 29.453
11. Jeroen Bleekemolen op 30.526
Snelste ronde: Gaby Uljee, 2.01.559, gem.127.346 km/u.

Stand Pearle Alfa 156 Challenge:
1. Marcel van Vliet 54 punten
2. Gaby Uljee 49 punten
3. Frank Kerseboom 41 punten
4. Peter Gerhards 39 punten
5. Ferry Duivenvoorde 31 punten
6. Berend Gesman 30 punten
7. Menno Schaafsma 24 punten
8. Roeland Voerman 23 punten
9. Cees Langeveld 14 punten
10. Henk Tappel 13 punten

Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet