Retro

Retro: Lyons heerst tijdens Grand Prix de Monaco Historique 2021

lyons-gpmh2021

Michael Lyons heeft in Monaco dit weekend geschiedenis geschreven door alle drie races van de Grand Prix Historique voor auto's uit het 3-liter-tijdperk van de Formule 1 op zijn naam te schrijven. De 30-jarige Brit stond twee keer zwaar onder druk maar hield vol, terwijl hij de derde zege door een tijdstraf voor Marco Werner in de schoot geworpen kreeg. Ook de Spanjaard Guillermo Fierro won meer dan één keer. David Hart kon intussen zijn leidende positie in de sportwagenrace niet verzilveren, waardoor Michiel van Duijvendijk de beste Nederlander werd. Lucas Slijpen finishte in de pre-war-race als achtste, maar Ivo Noteboom kon niet starten na een probleem op de startopstelling.

Tekst: Mattijs Diepraam
Foto: Retro Racing Magazine

Maandenlang was er in de historische autosportwereld discussie over de vraag of de historische GP van Monaco wel zou doorgaan, zeker met alle afgelastingen in de landen om het prinsdom heen. Ook al houdt Monaco er eigen regels op na, het materiaal zou toch door Frankrijk heen moeten reizen. En als corona geen roet in het eten zou gooien, dan was het Brexit wel. Hoeveel Engelsen zouden de moeite nemen voor de overtocht? Maar de ACM hield haar poot stijf: het evenement zou doorgaan! Pas toen de opbouw van het circuit – dat toch moest verrijzen voor de Formule E en Formule 1 – tijdig van start ging, begonnen de inschrijvers erin te geloven.

Veel inschrijvers waren het niet, maar dat bleek voor de ACM geen reden om een streep door het evenement te zetten. Corona was weliswaar de oorzaak van de totale afwezigheid van de Amerikanen, maar Brexit weerhield inderdaad de meeste Britse eenlingen en kleinere teams ervan om überhaupt moeite te doen, boven op het gedoe van de corona-reisbeperkingen. Alleen de grote Britse teams zoals CGA en OC Racing staken uiteindelijk het Kanaal over om zich bij hun tegenstanders uit Frankrijk, Duitsland, Italië, Zwitserland, Spanje en ook Nederland te voegen.

De grote triomfator van deze troosteloze editie werd Michael Lyons, die werd bekroond als winnaar van alle drie F1-races uit het 3-liter-tijdperk. Aan het eind van de ochtend was Lyons de held in de race voor auto's van 1966 tot 1972. In de Surtees TS9 die jarenlang door moeder Judy als rijdende chicane was gereden, kwam Lyons vanaf de tweede startpositie het beste weg, om poleman Stuart Hall (McLaren M19A) het nakijken te geven. De hele race zat de neus van de McLaren onder de versnellingsbak van de Surtees, maar op de verkeerde plaatsen. Lyons Racing had de Surtees perfect afgesteld voor het stratencircuit: de acceleratie van de TS9 uit de langzame bochten was overdonderd en gaf Hall geen schijn van kans op de rechte stukken. 12 ronden lang weerstond Lyons zo de druk.

In de middag speelde Lyons in de race voor het tijdperk 1973-'76 tweede viool ten opzichte van een net zo spannend duel tussen Jean Alesi (Ferrari 312B3) en Marco Werner (Lotus 77), maar uiteindelijk was hij letterlijk de lachende derde. Net als Lyons was Alesi vanaf de tweede startplaats beter weg, waarna Werner 16 van de 18 ronden alles probeerde om de Ferrari te verschalken. Totdat Alesi bij het uitkomen van Anthony Noghes een schakelfout leek te maken en de Lotus achterin kreeg. De Ferrari werd door het tikje hard rechts de muur in gekatapulteerd, waarna Werner met een beschadigde neus het karwei voltooide.

De Duitser zat zichtbaar in zijn maag met de onbevredigende afloop, maar zijn teleurstelling veranderde in woede toen de wedstrijdleiding hem als schuldige aanwees voor het ongeval van Alesi. Een tijdstraf zette hem terug achter Lyons en Porsche-fabriekscoureur Julien Andlauer in de March 761 die ooit van Arturo Merzario was. De beslissing leek overhaast genomen, zonder consultatie van beide heren gezamenlijk, om zo voor de livestream het 'juiste' podium te kunnen presenteren. Werner weigerde daarop de derde trede van het podium te betreden en zette zijn trofee zo snel mogelijk weg. Lyons betoonde zich een heer door vooraf al 'It's still yours!' tegen Werner te zeggen en na afloop van de ceremonie zijn beker op de voorvleugel van de Lotus te plaatsen.

In de laatste race van het weekend, die van het tijdperk 1977- '80, herhaalde Lyons zijn kunststukje van de ochtend door opnieuw vanaf de tweede plek op de grid opnieuw de polesitter te verslaan – deze keer Jordon Grogor in de Arrows A3 van GP Extreme. Nu hoefde Lyons niet de hele race in de verdediging te gaan, want Grogor verslikte zich halverwege en reed de Arrows stuk – en even later werd het leed van GP Extreme verdubbeld toen Alain Ferté in de andere Arrows A3 bij de chicane een zekere derde plaats weggooide.

In een strijd tussen twee Tyrrell 010's kwam Mike Cantillon als winnaar uit de bus, wat de Ierse Brit een tweede plaats opleverde. Dat gebeurde wel na contact met Andros-ijsracer Evens Stievenart, wiens 010 in Anthony Noghes hard in de vangrail schoof. Cantillon werd er niet voor bestraft. Vanaf de laatste plek op de grid reed Matteo Ferrer intussen een ware heldenrace. De FIA Masters Historic F1-kampioen van 2019 haalde meer auto's in dan alle andere deelnemers aan het evenement en eindigde alsnog op het podium.

Die eer was niet weggelegd voor David Hart, die voor het eerst naar Monaco kwam en na zijn welbekende katapultstart leek te overwinnen. Daarvoor had hij de Maserati 300S die ooit door Moss én Fangio werd bestuurd, naar het prinsdom meegenomen, een auto waarvan Pastorelli Classics in de weken ervoor net de restauratie had voltooid. Maar na een paar ronden van de sportwagenrace verdween de Maserati van het decor, om het initiatief terug te geven aan die andere 300S van Guillermo Fierro, die van pole was vertrokken. Fierro was slecht weggekomen en moest eerst de Jaguar D-type van Niklas Halusa passeren alvorens hij de lauwerkrans in ontvangst mocht nemen. Michiel van Duijvendijk finishte als zesde in zijn Maserati A6CGS, na de hele race te hebben gestreden met Katarina Kyvalova in de Cooper-Jaguar T33. Hij werd daarmee de best geklasseerde Nederlander van het weekend.

De ochtend was begonnen met de F1-race voor F1-auto's tot 1961. In het uiterst magere veld – slechts zeven auto's – reed Fierro naar zijn eerste overwinning van de dag. In zijn Maserati 250F reed hij Max Smith-Hilliard (Lotus 16) op bijna 20 seconden, al was het goed om MSH terug te zien na bijna twee jaar afwezigheid.

De pre-war-wedstrijd ging naar de prachtige Talbot-Lago T150C MD van Christian Traber, gevolgd door Niklas Halusa in de Bugatti T35B en Ewen Sergison in de Maserati 6CM. Ivo Noteboom kreeg op de startopstelling zijn 6CM helaas niet aan de praat, zodat Lucas Slijpen de enige Nederlandse vertegenwoordiger in de race werd. Diens Amilcar C6 eindigde als achtste.

Daarna ging de winst in de net zo zwak bezette (opnieuw maar zeven auto's) race van het tijdperk 1961-'65 naar Mark Shaw in de Lotus 21. Hij bleef de Lotus 18 van Nick Taylor 12 seconden voor.
Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet