Formule 1

Herinneringen aan de Zandvoortse Grand Prix (1)

De Dutch Grand Prix op 3 mei nadert snel. De spanning stijgt onder de Zandvoortse bevolking. Iedereen heeft eigenlijk wel een mening over het naderde spektakel. In samenwerking met de Zandvoortse courant vroegen wij naar anekdotes en herinneringen aan de eerder verreden wedstrijden. Hierbij ons eerste terugblik, waarbij al snel duidelijk werd dat er met weemoed wordt teruggekeken naar de prachtige tijd van vroeger, maar ook dat er verlangend wordt uitgezien naar de eerste Grand Prix sinds 35 jaar.

Tekst: Gerrie Hoekstra

clark-64
Jim Clark won de wedstrijden van 1963, 1964, 1965 en 1967. Op deze foto uit 1964 houdt Peter Kanger (links) alles goed in de gaten. (Foto archief Peter Kanger)


Klusjesman voor Lotus

Zandvoorter Peter Kanger is een autosportfan pur sang. Hij won diverse prijzen op de karts en reed veel rallies. Hij is in het bezit van een groot aantal programmaboekjes, posters, bijzondere foto's en een collectie Formule 1 handtekeningen waaronder alle wereldkampioenen sinds 1950. "In 1964 en het jaar daarop heb ik voor Team Lotus diverse klusjes gedaan. Ik moest bijvoorbeeld voor het weerbericht bellen, dat was toen nog nodig. Ook moest ik gasten ophalen van Schiphol en poetste ik de Formule 1-wagens. Ik klokte de trainingstijden van de concurrentie en verzorgde het versturen van Lotus-telexen via een bekende van mij die in Hotel Bouwes werkte. Ook de Ferrari-telexen werden via deze persoon verstuurd, en een kopie daarvan werd door mij aan teambaas Colin Chapman persoonlijk afgegeven. Dat hij dit erg op prijs stelde, resulteerde erin dat ik samen met Chapman en Jim Clark in hun auto mocht meerijden, tot vlak achter de pitboxen en alle controles probleemloos kon passeren, mede gezien het feit dat ik een helpers armband had gekregen."


Feestje bouwen

Het Formule 1-circus is in de zomer van 1975 neergestreken in Zandvoort. Formule 1 was net als het huidige wielrennen toen een zeer toegankelijke sport. De 13-jarige Tino Stuij weet dat de meeste coureurs in Hotel Bouwes Palace overnachten. "Je kunt er voor de deur gaan staan en op handtekeningen jagen met een schriftje, maar mijn vriend Peter en ik kozen ervoor om naar de bowlingbaan even verderop te gaan. De bar zelf lag recht tegenover de bowlingbanen. Er lag een kegelbaan naast , voor de kleintjes. Daar hielden wij ons op tot we onze sterren in het echt konden zien. Als eerste kwam Niki Lauda binnen en gebiologeerd keken we naar hem. Hij mompelde iets onverstaanbaars en krabbelde routineus een handtekening in ons boekje. Nauwelijks geïnteresseerd vervolgde hij z'n gesprek met een man in een pak. Daarna Jody Scheckter, die wat opschreef en een aai over onze bol gaf. Maar het wachten was natuurlijk op onze grote held, James Hunt. De barkeeper had uiteraard al enige tijd door dat wij niet voor de kegelbaan kwamen en liet ons nog een kwartiertje hangen. Alleen kijken hè, en niemand aanspreken natuurlijk, dan mag je blijven.

En plotseling stond hij daar, precies zoals we hem hadden voorgesteld. Met aan z'n arm een blonde dame in kleding, waarin wij onze moeder nog nooit hadden gezien. Hunt met een peuk in de mondhoek, en halve liter bier in z'n andere hand. Voordat Hunt de volgende dag de Grand Prix verrassend op zijn naam schreef en Lauda achter zich wist te houden, leek het de coureur wel gepast om nog even een feestje te bouwen. Een sportman in hart en nieren natuurlijk. James liet de dame heel even los en nam de tijd om onze boekjes te signeren en te vragen waar we vandaan kwamen. 'Local lads, ay?' Hij vroeg of we morgen naar de race komen en we al kaartjes hadden. 'Of kors, sur'. En wie er moest winnen? Hij natuurlijk. Wij vonden Hunt natuurlijk duizend keer spannender dan Lauda. Die was afstandelijk, koel en meedogenloos in onze puberogen."


lauda montezemelo
Niki Lauda ontspannen in de paddock in 1975. (Foto: Gerrie Hoekstra)

"Maar terwijl we voorzichtig door de barkeeper de zaak uitgewerkt werden, kwam de grote Lauda nog even onze kant op. We keken een beetje verschrikt op, want hij kwam toch echt recht op ons aflopen. Lauda knikte vriendelijk en stak zijn hand uit: twee sleutelhangers met een Ferrari-logo. Ik moest aan dat moment terugdenken nadat ik vorig jaar hoorde dat hij was overleden. Geen seks, drugs of rock & roll, maar wat een gentleman."

Hebt u zelf nog meer leuke herinneringen en anekdotes, neem dan contact op met Autosport.nl via het emailadres info@autosport.nl. Wij nemen dan contact op.

Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet