Columns

Column: Pim Hoekzema: ‘Suikerhartje’

oudshoorn_948[1]

Na zijn goed gelezen column van vorige maand over ‘alle gekke Coronels’, heeft Pim Hoekzema een nieuwe bijdrage. Lees over de fun naast de baan en de anekdote van ‘Suikerhartje’.

hoekzema3_263

Als je mij vraagt wat ik het meeste mis sinds ik stopte met racen in 2007, zijn het 2 dingen: ten eerste mis ik de kick van het racen zelf, van de trainingen, van de testdagen, van de race met de start als gaaf begin en de onderlinge gevechten. Maar wat ik tevens mis, zijn de gezelligheden van een team. De mannen en vrouwen die een lang weekendje ‘los zijn van thuis’, van hun werk en de dagelijkse beslommeringen. Even niks anders aan je hoofd dan die raceauto, die snelle ronde, die gezelligheid onderling. Je trekt een drie, vier dagen met elkaar op en dat is natuurlijk erg gezellig.

zon_finish_314

Vooral de buitenlandse trips staan me nog helder voor de geest, zoals naar de Nürburgring (tip van Flip: hotel Am Tiergarten), Spa-Francorchamps en de vele races op Zolder. Je bent bezig met je ding op het circuit: de coureur wil zo snel mogelijk dat rondje rijden, de monteur wil de auto tip top klaar hebben staan, de catering wil de innerlijke mens verzorgen en ga zo maar door. Wij waren in de regel met 14 mensen van ons team (Teamwork Racing) maar we hadden ook vaste meelopers een weekend lang. Al met al een mooi koppeltje van een man of 20 om een boel lol te hebben. Naar het schijnt stonden we ook bekend om onze muziek, een hobby van teammaatje Robert, die een stereo had staan die niet onderdeed voor de gemiddelde stereo van een grote discotheek. En dat wist men dan ook op de paddock!

team_hoekzema_941[1]

Ook buiten het circuit wisten we onze weg wel te vinden. Natuurlijk, we waren bloedserieus voor onze races en als er gepresteerd moest worden, lag iedereen op tijd in zijn mandje. Maar soms stond er niks op het spel of reden we dusdanig laat dat het kon. Reden we op Assen, dan gingen we naar de Drie Gezusters in Groningen. Op Zandvoort is er zat en in Zolder vonden René, Robert en ik ooit een briljante kroeg. Bij het circuit rechts af, aan de andere kant van de rotonde in Bolderberg dus op slechts een kilometer van het circuit. Daar bleek een keer een Karaooooooke avond te zijn, waarbij ze volgens ons alle honderd mensen van ‘het beste uit 10 jaar Jambers’ uitgenodigd hadden. We wisten niet dat het bestond, hadden tranen over de wangen van het lachen (tip van Flip nummer 2).

ontketend_937[1]

Ook zijn er mooie liefdes ontstaan in die tijd. Natuurlijk, niet alle contacten eindigden in mooie liefdes, maar sommige wel. Een keer probeerden de jongens een caravan te verplaatsen waar een verdwaald luidruchtig meisje in beland was met die ene teamgenoot, wat maar net werd voorkomen. Maar de mooiste liefde is ontstaan tussen onze grote trouwe teammanager met de charmante assistente van de cupmanager. Al zit daar wel een mooie anekdote aan verbonden!

De grote stoere teammanager was al enige tijd hoteldebotel van de assistent-cupmanager, door hem steevast liefkozend ‘Suikerhartje’ genoemd. Alleen zo groot als hij was, hij werd niet gezien door haar. Uitermate blij was hij dan ook toen Robert haar mobiele nummer had weten te ontfutselen en trots aan de teammanager gaf, die het nummer meteen in zijn telefoon opsloeg onder de naam Suikerhartje. ‘Ik heb het nummer van Suikerhartje!’, sprak hij blij. Die avond na tig Bacardi Cola, spoorden we hem aan een lief sms’je te sturen naar haar. ‘Dag Suikerhartje, ik vind je al een tijdje leuk en zou je graag eens beter leren kennen en ….’ Enfin, een heel lief sms’je werd verstuurd, ondersteund door de nodige Baco’s. De volgende morgen zat het hele team aan het ontbijt, de één wat frisser dan de ander, en de mobiele telefoon van onze grote vriend gaat af. De duffe kop verandert in een scherp en blije blik als op zijn schermpje staat ‘Suikerhartje belt’. ‘Stil jongens, het is Suikerhartje’, waarna hij stoer de telefoon opnam: ‘Dag Suikerhartje, hoe gaat het?’ Aan de andere kant klinkt echter de zware mannenstem van onze cupmanager, die zei: ‘Zeg, ik heb zo’n raar sms’je van je gehad gisteravond, ik denk ik bel je toch even op.’

Ik heb nog nooit iemand zó zien stotteren en wit zien wegtrekken, maar Robert lag toen allang rollend over de vloer van het lachen. Zijn missie was geslaagd. Alles is uiteindelijk goed gekomen en ondertussen zijn ‘Suikerhartje’ en ‘Teammanager’ al vele jaren een mooi stel met twee schitterende dochters.

Pim Hoekzema
Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet